जवाफ..शुन्य

जवाफ..शुन्य

बिहान पाँच बजे उठ्यो हतार हतार तयार भयो अनि कलेज तिर लाग्यो। कलेज दस बजे छुट्टि हुन्छ अनि हतार हतार खाजा खायो अनि अफिसतिर दौड्यो बिहानिको खाना राम्रोसंग नखाएको त कति भयो उसैले बिर्सी सकि।अफिस पुग्यो “किन ढिला”? हाकिमको रेडिमेट प्रश्न अनि उसको पनि रेडिमेट जवाफ “सर कलेजबाट खाजा खाएर निस्किदा निस्किदै ढिला भयो”।“ल ल! भोलि देखि छिटो आउनु” “हस्” अनि दिनभर अफिसको काम प्राइभेट अफिस न पर्यो त्यसै त श्रम शोषण गर्न बसेकाहरु गोरु जोतिए झै जोतिर काम गरे पनि जस दिदैनन् घरी यो भएन, घरी त्यो भएन भनेको छ।यस्तो सुन्दासुन्दै सकिन्छ दिन।भन्नत आठ घण्टा भन्छन् तर दस घण्टा त प्राइभेट अफिसमा यत्ती कै बित्छ अनि तलब कुरै नगरौ भन्न पनि बेइज्जत हुन्छ। दिनभरको काम रुम आइपुग्दा आठ बजिसकेको हुन्छ।खाना पकाउने जागर हुन्न अझ घरी नुन सकिएको हुन्छ, घरी बेसार दिक्क लाग्छ।

अनि उ सोच्छे उ र उ जस्ता लाखौ युवाहरु जो उच्च शिक्षा हासिल गएर देशको लागि, परिवारकोलागी केही गर्ने सपना बोकेर शहर भित्रीयका छन्।शहरको बसाइ दिनप्रतिदिनको महंगाइ घरबाट बाबुआमाले पठाएको पैसा कतिदिनलाई होस्।अनि कति दिनसम्म बुढा बाआमाको हाड घोटेको कमाइमा बाच्ने यहि सोचेर उ रोजगारको खोजिमा दौडिएकि थिइ। भन्नलाई त हातमा मास्टर डिग्रिको सटिफिकेट थियो तर यो त शहर पो पर्यो यहाँ कहाँ योग्यता अनुशारको जागिर पाईन्छ र! अनि उ सानो प्राइभेट जागिर गर्न पुगेकि हुन्छे।जसको महिनाको आम्दानी दस हजार हुन्छ अनि खर्च त्यसको दोब्बर।घरभाडा यसमा पानी, बत्ती, नेट भन्यो आधा भन्दा बढि तरब त यसै सकिन्छ।अनि अर्कोतिर काठमाडौका घरबेटि जसलाई महिनाको अन्त्यमा होस् वा अगाडि अनि पाचँ हजार होस् वा पच्चिस हजार घरभाडा बुझाउ उनिहरुले गर्ने व्यवाहारमा कुनै फरक आउदैन।कोठामा बस्ने मान्छेलाई मान्छे नै भन्दैनन् उनिहरु अनि पाइला पिच्छे तरकारी र खाद्यान्नको मूल्य छोइ सक्नु हुदैन।एकदिन अगाडि किनेको चिनिको मुल्यमा भोलिपल्ट फरक आइसकेको हुन्छ।क्याम्पसको फिस, कपि कलमको त कुनै हिसाबकिताब नै छैन।अनि अर्कोतिर मान्छेले देख्ने दुनियाँमा आफ्नो सामान्य स्टयान्डर कायम राख्नै पर्यो ।ओहो ! यो पनि एक किसिमको समस्या झै लाग्छ उसलाई । एउटा ड्रेस दोहोराएर लगायो भने साथिहरुको दशथरि टिप्पणि सुन्नु पर्ने यस्तोबेला कलेज नजानु परेनि हुन्थ्यो भन्ने नलागेको हैन उसलाई फेरि बाबुआमाको अनुहार सम्झना आउथ्यो ।संसारमा आफ्नो मान्छे नहुनुको पिडा एकातिर छ अनि आफ्नो मान्छे हुनुको मुस्किल अर्को तिर ...।

उ सम्झिन्छे उ र उ जस्ता लाखौ युवाहरु जसका हातमा मास्टर डिग्रीका सर्टिफिकेट छन्। काम गर्न आवस्यक पर्ने ज्ञान,सिप र क्षमता पनि छ बस छैनन् त ठाउँ र पहुँचमा आफ्ना मान्छे, ठुला ठुला गैरसरकारी संस्थामा आफ्नो मान्छे नहुनेको पिडा, राजनीति र सरकारी कार्यलयमा आफ्ना मान्छे नहुनेको सजाए उ र उ जस्ता लाखौ युवाहरुले कति भोग्नुपरेको छ यसको पिडा उसलाई जति कस्लाई थाहा होला र ! जब जब जोसका साथ केही गर्छु भन्ने चाहाना उसमा पलाउछ अनि सताउन थाल्छ उसलाई ठाँउमा आफ्ना आफन्त नहुनेको पिडाले र सस्तो मुल्यमा आफ्नो श्रम बेच्नु पर्ने बाध्यताले।

रोजगार हुदाँहुदै पनि कहिले चिया र बिस्कुटको भरमा त कहिले चाउचाउ उमालेर रात काट्नु परेका कयैँ क्षणहरु उसका मष्तिकमा ताजै छन् । अनि अर्कोतिर दस रुपैयाँ बचाउन आधी घण्टा हिड्नु परेको क्षण ओहो! साच्चै कहिलेकाही त साह्रै दयनीय लाग्छ उसलाई आफ्नो अवस्था देख्दा।अनि उ सोच्छे उ कस्तो किसिमकि जगिरे हो,या जागिरे हो या हैन एकछिन त उ आफै अलमलमा पर्छे।कलेजमा फिसको कचकच यता बेलैमा भाडा बुझाउन नसक्दा घरबेटीको कचकच अनि कोठामा खाद्दन सकिएको अबस्था अनि हातमा उच्चशिक्षाको सर्टिफिकेट हुनुको पिडाले साह्रै पिरोल्छ उसलाई। सबै चिजको अभाब एकै पटक हुदाँ त हो नि मान्छेले जिन्दगि देखि नै हार मान्ने।त्यति बेला उ र उ जस्ता युवा डिप्रेशनको सिकार नभए अरु को हुन्छ होला ? आखिर अहिले भएको पनि यस्तै छ ..... !

कोहि यहाँ बाच्नलाई कमाई रहेका छन्, अनि कोहि कमाउनलाई बाँचि रहेका छन् । सबथोक पुर्ण झै लाग्ने काठमाडौ सहरमा उ सबथोक अस्तब्यस्त देख्छे।हेर्दा सबै जना खुशि झै देखीन्छन् तर उसले बुझेकि छ त्यो झुटो मुस्कानको मुल्य पनि कति महंगो छ भनेर कहिलेकाहि उसले मुस्कुराउने मुस्कान पनि त्यसैको प्रमाण त हो अनि कसरि नबुझोस उ ।जब उ समचार हेर्छे र सुन्छे बढा झ्वाक चल्छ उसलाई उहि कहिल्यै पुरा नहुने सरकारका झुटा आश्वान अनि दिनमा दुई गुना र रातमा चौउ गुना बिदेश भित्रिने युवाहरुको बाध्यतामक स्थिति बारे मैन बसेको सरकार साह्रै लाचार लाग्छ उसलाई।

उ सरकारलाई गालि गर्न पनि सक्दिन किनकि उसलाई राम्रो संग थाहा छ उसको गालि सरकारले सुनेजस्तो सम्म पनि गर्दैन।न उसको र उ जस्ता युवाको उद्दार नै हुन्छ।अनि उ सोच्छे यस्तै अवस्था रहिरहयो भने अबको समाज कता तिर जाला।उ त जसोतसो गरेर बाच्ले तर के उ जस्तै गरि अरु बाच्लान् त.... अनि उ सोच्छे एकदिन यसैगरि नै लाखै युवाहरु डिप्रेशनको शिकार हुनेछन् र यहि नै उनिहरुको डिप्रेशन हुनुको कारण बन्नेछ त्यतिबेला यसको जिम्मा कस्ले लिने ... प्रश्न नै प्रश्न गुन्जिन्छ जताततै तर जवाफ..शुन्य ।

तिमिले न्याय पाउनेछौ निर्मला

तिमिले न्याय पाउनेछौ निर्मला!

कति छट्पटायौ होला तिमी

कति चिच्यायौ होला तिमी

त्यो पापिले तिमिलाई

छुदा,तिमिलाई चिथोर्दा,

तिम्रो भयावह अवस्था देखेर

कति रोयो होला,आफुलाई कति 

धिक्कार्यो होला,

कुपुतहरुलाई जन्म दिएकोमा,

त्यतिबेला त्यो धर्तीले,त्यो सृष्टिले,

तिम्रो अवस्था र तिम्रो पीडा

सम्झदा मात्र पनि आत्मा

शिरिंग हुन्छ भने

तिमी त स्यंवम पीडा सहने मान्छे

कस्तो भयो होला तिमिलाई,

म महसुस गर्न सक्छु

तिम्रो पीडा,

म सुन्न सक्छु तिम्रो चित्कार ,

र म जान्दछु

तिम्रो आसुको मोल,

तिम्रो आत्माको पुकार,

र त म लड्न तयार भएकी छु

तिमिमाथिको अन्याय विरुद्ध ,

किनकि म पनि एउटा छोरि हु,

कास म तिम्रो पिडालाई

थोरै पनि म कम गर्न सक्थे,

तर अब तिमी चिन्ता नगर

आज लाखौ छोरिहरु सडकम छन्

तिमिलाई न्याय दिलाउन

र मलाई बिश्वास छ तिमिले न्याय पाउनेछौ

प्यारि निर्मला !!

टुकि बत्ति जस्तै जिन्दगी

टुकि बत्ति जस्तै जिन्दगी

लेखक मनोज अज्ञातको पहिलो उपन्यास 'टुकि' मा थारु समुदायका बारेमा केही पृथक् बिषयबस्तु भेटिन्छन् ।सरसर्ती लेखाइ अनि पढ्दा कत्ती पनि झिजो नलाग्ने सरल भाषामा एकनासले बगेको छ उपन्यास ।चितवनको शुक्रनगर बस्तिमा रहेका थारुहरुको जीवन शैली, जिबनको भोगाइ र जमिनदारहरुसंगको सम्बन्ध एकैसाथ घुलमिल छन् ।

एक जना मोटरसाइकलवालासंग ठोक्किन पुगेकि उपन्यासकि मुख्य पात्र बिक्रमिया थारु उपचारको क्रममा अस्पताल हुदै मोटरसाइकलवाल र उनीका परिवारसंगै उनीहरुको घरमा पुग्छिन्।जहाँ उनले आत्मिय  ब्यवाहर र सम्बनध भेटछिन्। उनिले आफुसंगै सानो टुकि बर्ती पनि राखेकी हुन्छिन्।धेरै जसो चुपचाप नै हुन्छिन्।त्यसैले उनको बारेमा जान्नको लागि मोटरसाइकल वालाले धेरै सोधिखोजी गरेपछि उनि आफ्नो बिगततर्फ ढल्किन्छिन् । बिक्रमिया थारु परिवारमा जन्मेकी र त्यहि रहनसहनमा हुर्किएकि हुन्छे। जसको काम आफ्ना बाआमालाई सगाउनु र भाइबहिनी हेर्नू हुन्छ । उ आमा संगै लागेर जिम्दार्निको घरमा जान्छे र पछि त्यही भेडा चराउने काममा लाग्छे जहाँ जिम्दार्निकी छोरी फुलिया उसकी साथी र मितिनी बन्छे ।उनिहरु बिहानदेखी बेलुकासम्म संगै हुन्छन् साझमा सुत्नेबेलामा मात्र छुटुने हुन्छन् । यसरि नै बिक्रमियाका दिनहरु बितिरहेका हुन्छन् । उ र उसको परिवार जिम्दारले दिएको गोठ बारिमा बसेका हुन्छन्। त्यसैले एकदिन सरसल्लाहका साथ उनिहरु आफ्नो टोल शुक्रनगर जान्छन् र आफ्नै पाखो बारिमा काम गरेर खान थाल्छन् त्यतिले नपुग्ने भएका कारण उसका बाआमा जिम्दारनिकोमा काम गर्न छोडेका हुदैनन् । घरमा पनि उसको काम गोठाला जाने नै हुन्छ उता उसकी मितिनी फुलिया भने आफ्नो दुलाहाको घर गैसकेकी हुन्छे।

एकदिन थारूहरुको चाडको रमाइलो नाच हेर्ने क्रममा फुलियाको कान्छो दाइसंग उसका साथिहरुले उसलाई भगाइदिन्छन् र उ जिम्दार्निको बुहारी हुन पुग्छे । यसबाट उसका माईती रिसाउछन् तर सासू र श्रीमानले माया गर्ने हुनाले उ रमाउन थालेकि हुन्छे तर केहि समयपछी उसको श्रीमान पहिलो श्रीमती फर्केर आए पछि उसका फेरि संघर्ष र दुखका दिन सुरु हुन्छन्।सौताको किचलो,सोझे श्रीमान अनि भर्खर्की गर्भवती उ सौताको तितो र नराम्रो ब्यवाहर सहदै छोरा छोरी हुर्काउदै बस्छे।

समयले कोल्टो फेर्दै गइरहेको हुन्छ छोराछोरि हुर्कदै हुन्छन तर एकदिन अचानक उसकी सौता हराउछे र केहिदिन पछि मृत अवस्था भेटिन्छे।त्यसपछि सौताकी छोरिको हेरचाहा पनि उसले गर्नुपर्ने हुन्छ र उसले सौताकि छोरिलाई पनि आफ्नो सन्तान झै माया गरेर हुर्काउछे । दुई छोरा र एउटा छोरिकि आमा उ सन्तान हुर्किए पछि सुख पाउला भन्ने आशा पनि मरेर जान्छ जब छोराहारुले बुहारी भित्राए पछि उसको घरमा कलह सुरु हुन्छ र उसका श्रीमान पनि मरिसकेको हुन्छ। पहिला त नातिनातिनाको मायाले घर छोड्न सक्दिन तर उसले बिस्तारै बुझ्दै जान्छे मायाले कमजोर बनाएको कुरा अनि उ एकदिन मुटु दरो बनाएर घर छोडेर हिड्छे आफ्नी मितिनी फुलियाको बृद्दा आश्रम तिर जसले जिन्दगीको अनेकौं रंग जुधेर अन्त्यमा बृद्दाआश्रमलाई  आफ्नो धर्मको बाटो बनाएकी हुन्छे। 

त्यसैबेला उसको एक्सिडेन्ट् भएको हुन्छ र उ मोटरसाइकलवाला मान्छेको घर पुगेकी हुन्छे र आफ्नो कथा बताइरहेकी छ उसलाई लाग्छ उसको जिन्दगी टुकि बत्तीजस्तै छ उज्यालो दिउन्जेल सबैले माया गर्ने अनि उज्यालो दिन छोडेपछि सबैले छोडेर जाने .... 
एकातिर ती मोटरसाइकलवाला मान्छेको बुढी आमासगं भावनात्मक सम्बन्ध गासिसकेको हुन्छ अनि अर्कोतिर बुढिआमाको बारेमा उनका छोराहरूलाई पनि खबर भैसकेको हुन्छ र बुढीआमालाई लिन उनकी मितिनि फुलिया पनि आइसकेकी छन् अब ती मान्छे यो अलमल छन् कि ती बुढिआमाको संग जान्छिन् होला आफ्ना छोरासंग या मितिनि फुलियासगं र उनिलाई लागिरहेको हुन्छ बुढिआमा आफुसँगै बसुन......

साहित्यकार मनोज अज्ञात द्दारा लिखित र नेपाली बुक्स पब्लिकेशन द्दारा हालै प्रकाशित उपन्यास टुकि पठन र शैलिमा हेलुसिनेसन जस्तै छ - पठनमा तान्न सक्ने उपन्यास।

कोशिश

कोशिश
सनिश्चवार बिहान यस्तै सात बजे फोन बजिरहेको थियो बारम्बार.. अनोन् नम्बर यसै पनि उठाइहाल्दिन म तर बारम्बार बजिरहेपछी उठाएर हलो मात्र के भनेको थिए उता बाट आवाज आयो “कति समय लाएको फोन उठाउन डिएर” म छन्न परे अनि मैले भने “चिनिन नि” ! जवाफमा थियो “ठूलो मान्छे भएयौ अब के चिन्थेयौ त” म झन छक्क परे अनि फेरि जवाफ आयो “धेरै नसोच  म प्रीती दिदी बोलेको एक हप्ता भयो नेपाल आएको अहिले अन्कलको घरमा छु साझमा भेटौ ल ! मैले हस भन्दै फोन राखे। प्रीति दिदि हामी हस्टेल संगै बस्थेयौ दुई चार बर्ष पहिले दिदी पछि जापान जानू भयो कुरा सधै यहि भाइबर र म्यासेन्जरमा हुन्थ्यो। आएको यतिका दिनपछि दिदीले खबर गरेको देखेर एकछिन त साह्रै रिस पनि उठ्यो तर फेरि खुशी लाग्यो करिब पाँच बर्ष पछि म दिदी संग भेट्नेवाला थिए कतिबेला साझा होला र दिदिसंग भेटुला भनेर मलाई छट्पट हुन थालिसकेको थियो अनि जसोतसो गरेर दिन बित्यो अनि म बेलुका पाँच बजे दिदिलाई भेट्न निस्के सोचे कस्ति हुनु भयोहोला, कस्ति देखिनु हुन्छ होला यतिका बर्ष पछि जापानको बसाइ सकेर फर्किनु भएको छ मेरो मनमा नानाथरी कुरा खेल्दै थिए यस्तैमा म कतिबेला बानेश्वर पुगिसकेछु थाहा नै भएन ।

दिदी मलाई पर्खेर बसिरहनु भएको थियो,यतिका बर्ष पछि दिदिलाई आफ्नो आँखा अगाडि देखेर मेरो खुशिको सिमा नै रहेन,दिदी पनि मलाई देखेर खुशी हुन्थ्यो सोचे उस्तै हुनुहुदोरहेछ पहिला जस्तै उहि कम्मरसम्म आउने कपाल पातलो शरिर अलि गोरि हुनुभएछ ।धेरै बर्षपछीको भेट भाइबर,म्यासेन्जरमा जति बोलेपनी भेटेर बोल्नुको मज्जा नै छुट्टै हुने कुरा धेरै थिए गर्नलाई र गर्यै तर मलाई सुन्नु थियो दिदिको जिन्दगीको त्यो भाग जोसंग म संगै भएर पनि बिल्कुल अन्जान थिए ।

अनि दिदिले आफ्नो त्यो भाग यसरी भन्नू भयो....

हामी एउटै कलासमा पढ्थेयौ तर कहिल्यै एकाअर्काको अगाडि परेका थिएनौ । म मेरो भिसाको लागि भागदौड गर्नु पर्ने उसको अफिस त्यसैले होला ।जापान जानू भन्दा केही महिना अगाडि मात्र मैले उसलाई क्याम्पसको सानो कार्यक्रममा भेटेकी थिए, त्यसपछि सुरु भयो हाम्रो प्रेमको सिलसिला.... फेसबुक म्यासेन्जरमा त्यति नअल्झिने म उसंग भेट भए पछि त्यही हराउन थाले एकातिर जापान जाने दिन नजिकिदै गयो अर्कोतिर उसंगको सानिध्यता गाढा हुँदै थियो यस्तो लाग्थ्यो मान्नै मैले खोजेको रोजेको हामसफर पाए सायद मेरो जापान जाने दिनमा अलिकति बढी समय हुन्थ्यो त म सारा जिन्दगी समेट्थे उसंग, हामिले धेरै सयम त संग बिताएका थिएनौ जति बिताएका थियौ ती काफी थिए मलाई उसको कमि पूरा गर्नलाई, पहिले पल्ट उसले दिएको रातो गुलाफ,अनि डायरी जहाँ उसले आफुलाई मेरो सामुन्ने छताछुल्ल हुनेगरी पोखेको थियो जुन आज पनि जस्ताको त्यस्तै संगालेर राखेछु, मैले प्रेम के हो उसैबाट त सिकेकि हुँ । जब जापान जानको लागि म होस्टेल देखि बिदा भएर निस्किए मेरो मस्तिष्कमा जापाना जाने खुशी भन्दा पनि उसंग छुट्टिने पिडाले मुटु दुखिरहेको थियो। एकातिर म मेरो सपना तर्फ उडान भर्दै थिए अर्कोतिर जिन्दगीको मीठो सपनासंग छुट्टिदै थिए ।

  ओहो! कहिलेकाही त जिन्दगीले पनि कस्तो मोडमा ल्याएर उभाइदिन्छ । एर्पोटमा मम्मि बाबा भाई र साथिहरु सबै जना मलाई बिदा गर्न आएका थिए र उ पनि, अन्तिम भेट थियो सायद हाम्रो त्यो जब उसले आँखामा आँखा जुधाएर हेर्यो म उसंग आँखा जुधाउनै सकिन आँखा आँसुले भरिसकेका थिए उसले आँसु पुछिदिदै भन्यो, यो त्यो बिछोड हो जसको मिलन संसारले सोचेभन्दा भिन्न हुनेछ तिम्रो प्रतीक्षामा म सारा जिन्दगी कुर्बान गर्न सक्छु दुई चार बर्ष त के नै हो र ! तिमी हासेर जाउ ताकी बिदेशमा आइपर्ने मुस्किलसंग सहजै सामना गर्न सक। त्यस्तो भन्ने मान्छेले नै यति धेरै पिडा दिन्छ होला कहाँ सोचेकि थिए र मैले। उसले धेरै सम्झायो अधरमा मिठो चुम्बन अङ्गालोमा अन्नतसम्मको मायाका साथ छुटिएकि थिए म, जसै उसंग बाइ भनेर एर्पोट भित्र पसे आँखा अनायासै रोय मन ढुङ्गा झै गह्रौं भयो । अनि बाथरुप पसेर एकछिन सम्म रोए । कति सम्मालिन खोज्जा पनि सकिरहेको थिन सबै जना के भो के भो भनेर सोध्न थाले एकछिन त लाग्यो सबथोक छोडेर उसको अङ्गालोमा फर्किएर जाउ तर के गर्नु नसकिने रहेछ।

जसै जापानमा पुगे सबैभन्दा पहिले उसैको म्यासेज रहेछ लेखेको थियो म यहाँ तिमिलाई सम्झेर बसिरहेको छु तिमी पुगेयौ अनि लभ वाला इमो एकछिन त खुशी लाग्यो बिर्सिए देश छोडेर परदेशमा छु । त्यहाँ पुगेको एक हप्तामा नै काम फिक्स भयो अनि दिनको सोह्र  घण्टामा काममा हुदाँ त समय यसै बित्थ्यो तर जब खाली हुन्थ्ये अनि जहाँ त्यही उ नै उ छाउन थाल्थ्यो जता हेर्छु उतै उ, भान्सामा उ,बेडमा उ, बाहिर निस्क्यो उ, समुन्द्रको छालमा उ सडकको छेउमा उ उफ्...... म पागल हुन थालिसकेकि थिए। त्यहाँ रात हुँदा यहाँ दिन हुने कुरा गर्ने समय पनि मिल्दैन्थ्यो राम्रोसँग उ फुर्सदमा हुँदा मलाई हतार हुन्थ्यो । म फुर्सदमा हुँदा उसलाई हतार यसरी नै हाम्रो सम्बन्ध अगाडि बढ्दै गयो।

दिनप्रतिदिन कामको प्रेसर बढ्दै गयो,अर्को तिर हाम्रो संवादमा कमि आउन थाल्यो । फुर्सद मिलाएर कुरा गर्न खोज्यो उ जहिले ब्यस्त छु भन्दै टार्थ्यो पहिला पहिला त लाग्थ्यो उ पनि जागिरे मान्छे कामको प्रेसर होला सायद तर बिस्तारै आभास हुन थाल्यो टाढा हुन खोजेको तर पनि हरेक कुरालाई नजरअन्दाज गर्थे म ।सोच्थे कस्को पो सम्बन्धमा उतारचढाव आउदैन र ! यसपछी कयौं दिन सम्म हाम्रो कुरा भएन उ के सोच्थ्यो के सोच्न थालेको थियो थाहा थिएन तर म भने बिआइसिसि हल अगाडि बात मार्दै हिडेको पाटन पुलमा एकाअर्कालाई डेट गरेको अनि सवै आँखा छल्दै कलासमा आँखा आँखाले इसरा गरेको सब सब थोक मेरो मस्तिष्कमा सलबलाउथे यस्तो लाग्थ्यो तिनै यादका साहाराले जिउदै थिए म त्यहाँ, कहिलेकाही एकोहोरो हुन्थे साथिहरु सोध्थे के भो म जवाफमा मुस्कुराए टाल्थे ।

जापाना आउने ठिक एकदिन अगाडि हामी एनसिसि कलेज अगाडिको एउटा क्यापेमा भेटेका थियौ उसले जिन्सको पेन्ट खैरो टिसर्ट अनि कालो चस्मामा लगाएको थियो, मैले कलेजी रंगको कुर्ता र कालो प्यान्ट लगाए कि थिए हामी कतिबेरसम्म नबोलेर बसेका थियौ सायद मेरो जापान जाने कुराले उ रिसाएका थियो किनकी उसको देशमा नै केही गर्ने सपना थियो, यहि सपना साटेका थियौ हामिले एकाअर्कासंग तर उसले बुजेको थियो हामी नेपालीका लागि बिदेशीनु रहर हैन बाध्यता हो भनेर । म कहाँ बिर्सन सक्छु र त्यो मिठो चुम्बन, मायालु स्पर्श घण्टौ केशामा उल्झेको त्यो पल साच्चै साह्रै अमुल्य छ त्यो क्षण मेरो लागि जुन म कहिल्यै बिर्सन सक्दिन ।

म आफुलाइ बिर्सन्छु ती पलहरुमा,त्यो बिगतमा, एकातिर म मा  प्रेम हाबी हुदैथियो, अर्को तिर उ टाढा हुँदै थियो न पहिला जस्तो कुरा हुन्थ्यो, न हाम्रो सम्बन्धको भबिस्यको कल्पना। बिस्तारै बिस्तारै उ यसरि टाढा भयौ कि न टाढा हुनुको कारण भन्यो न सम्बन्ध सकिएको जानकारी नै दियो एक्कासि उसको अनुहार पुस्तिकाबाट बल्क भएकी थिए म जुन एउटै माध्यम थियो हाम्रो भेट हुने कुरा हुने । प्रेमको सागरमा डुब्दा साह्रै गाह्रो हुदोरहेछ पार लाग्न । उ त चाहेर  टाढा भएको थियो उलाई के थाहा टाढा हुनुको पीडा।न राम्रोसंग खान मन लाग्थ्यो न सुत्न मन, काममा पनि मन लाग्न छोडिसकेको थियो । घण्टौ टोलाउनु, कतै हराउनु मेरो दिनचर्या नै हुन थाल्यो सायद प्रेम हुदा यतिधेरै एकोहोरिएकि थिएन म जति प्रेम छुट्दा भए । साथिहरु पनि के भो भनेर थाकिसकेका थिए काममा मालिकले यस्तै हो भने काममा न आउनु भनेर वार्निन दिसकेको थियो ।

त्यसपछी सोचे यस्तो पाराले जिन्दगि चल्दैन अनि एकदिन बिहानै उठे र संकल्प गरे सात समुद्रको यात्रा सानो तिनो कष्टले पार गरेकी हैन मैले जिन्दगीमा उ मात्र थिएन मेरो अरु पनि धेरै छन जसले मलाई धेरै माया गर्छन् मन बलियो बनाए नि हाँसिहाँसी काममा गए समयले घाउ पुर्दै त गयो तर एउटा सवाल छोडेर गयो मेरो गल्ती के थियो जसको मैले यति धेरै सजाए पाए एकपटक उसंग भेट्ने मन छ तिमी सक्छौ भने मलाई उसंग भेटाइ देउ मेरो नेपालको बसाइ पनि धेरै छैन ।

दिदिको कुरा सुने पछि आँखा रसाए यसै त यतिकै पनि रोइहाल्ने मान्छे म बस यत्ती भने सकेछु भने अवश्य भेटाउला दि अनि अर्को दिन भेट्ने बाचा सहित म फर्केर आए नि उहाँको कुरा जस्ताको त्यस्तै लेख्ने कोशिश गरे ताकी यो कुरा राजिब सम्म पुर्याउन सकु मलाई बिश्वास छ यो कथा पढेपछि उहाले मलाई अवश्य सम्पर्क गर्नु हुनेछ।

फेरि कहिल्यै हुदैने छैन

फेरि कहिल्यै हुदैने छैन

झमझम साउने झरी,दिनभरको रोपाइ अनि तिम्रो गर्भबाट भर्खरै यो सुन्दर संसारमा पाईला राखेकि म।तिमिलाई त हरेक कुराको अनुभव होला नि आमा, ती एहिसासको, ती तितामिठा क्षणको सबसबको हिसाब होला नि आमा तिमिसंग। साच्चै! आमा मलाई ती सब थोक जान्न मन लागेको छ, जातोको पेटिमा आड लागेर तिमिले मलाई जन्माउदै गर्दा धर्तिलाई मैले पहिलो पटक स्पर्श गरेको पल,अनि मेरो मुखबाट निस्केको पहिलो आवाज मेरो चिच्चाहाट म रोएको पल, यो धर्ती, यो, पानी, यो पबन, सबसबलाई मैले पहिलो पल्ट स्पर्श गरेको क्षण याद गर्न मन छ, जान्न मन छ तिसब संग पहिले पटक भेट्दा मेरो प्रतिक्रिया कस्तो थियो? मलाई आफुमा समाहित गराउन यिनिहरु कति उत्सुक थिए, म मायाले सुम्सुमिएर यिनिहरुको आँचलमा समेटिन पाउदा कति खुशि थिए ती सबथोक जान्न मन छ आमा मलाई, तिमिलाई त थाहा होला नि हैन।

अनि पहिलो पल्ट तिमिले मेरो मुखमा अन्न राखिदिँदा, अनि मलाई छोडेर अरुको पर्म जादा म तिम्रो काख खोज्दै रोएको पल, अनि मेरो मुखबाट पहिलो पल्ट आमा शब्द सुन्दा तिम्रो ओठमा छाएको त्यो  मुस्कान कस्तो थियो होला ? अनि एकपछी अर्को गर्दै मेरा हजारौं नादानीहरुलाई हाँसिहाँसि सहदै मेरो हातमा कपि र कलम थमाएर मेरो हात समाई मलाई स्कुलसम्म पुर्याएको त्यो पहिलो क्षण जहाँबाट तिमिले मेरो सुन्दर र कुशल भबीष्यको सपना देखेकी थियौ । त्यो पल, त्यो एहिसास कस्तो थियो आमा, तिमी मेरा अनगिन्ती नादानिपन, मेरि पहिलो स्पर्श,पहिलो गल्ती मेरो हरेक पहिलो चिजको तिमि साक्षी थियौ र छौ मलाई ती सब थोक जान्न मन छ ति सबथोकको साक्षि बन्न मन छ आमा। के म सकुला साक्षि बन्न? आमा! चाहे बदलामा मैले अहिलेसम्म पाएका सबथोक गुमाउनु नै किन न परोस् तर म ति हरेकपललाई जिउन चाहन्छु सम्झन चाहन्छु जुन मेरो यादमा सम्म छैनन्।

 

समयले चराका बचेरोमा पखेटा हाले झै ममा पनि पखेटा हाल्दै गयो म समय संगै हुर्कदै गए ... अब मेरो मस्तिष्कमा हरेक चिज समाउदै जान थाले ।मेरो घरपरिवार, मेरो स्कुल, साथिसंगी अनि मेरो सानो र सुन्दर गाउँ जुन सपना जस्तै हसिन र प्यारो थियो जसको तस्बिर आज पनि मेरो मस्तिष्कमा संग्लै छ।मलाई खेल्न साह्रै मन पर्थ्यो म घरबाट भाग्दै तिम्रो आँखा छल्दै कति खेल्न जान्थे जब तिम्रो आवाज मेरो कानमा पर्थ्यो भोलि फेरि आउने अपुरो बाचा सहित साथिसंग छुटिएर म खेल्ने ठाँउबाट घर फर्कन्थे।

 

आमा ती याद नभएका हरेक पलहरुलाई जिउन चाहने म, बेरंग चिजलाई पनि रंगिन बनाउन खोज्ने म,त्यो दिनलाई त्यो समयलाई चाहेर पनि जिउन चाहन्न सम्झन चाहन्न, सानी बहिनि भर्खर जन्मिएकी थिई । तिम्रो दोस्रो सन्तान छोरिको रुपमा।हामिलाई थाहा नै छ छोरिलाई समाजले हेर्ने दृस्ठिकोण । फेरि छोरी जन्माइ भनेर तिमिलाई बाजेबज्यैले कति बचन लाउनु भएको थियो बाबा पनि घरमा हुनुहुन्थ्यो।म बिचरी टुलुटुलु हेर्न बाहेक केही गर्न सक्दिनथे र अनि उहाँहरुको त्यो बचनलाई सहन नसकेर तिमिले यो दुनियाँबाट सदा सदाको लागि बिदा लिने निर्णय गरेकी थियौ त्यो दृश्य आज पनि मेरो आँखा अगाडि नाचिरहन्छ ।धन्य भगवान रहेछन् तिमिलाई बचाउन कोहि आइपुग्यो या तिमिले आफैले समाजसंग लड्ने,आफ्नैसंग आफ्नो लागि लड्ने संकल्प गरेयौ तिमी फर्केर आयौ तिमिलाई पुन देखेर म कति खुशि भएकि थिए । त्यो पल म कति डराएकी थिए, कति आत्तिएकि थिए जसको अन्दाज म अहिले पनि लाउन सक्दिन।आज पनि जब त्यो पल जब सम्झन्छु म यतिकै पनि पसिना पसिना हुन्छु ।

 

संसारको लागि आमा त्यस्तो चिज हो जसको लागि मान्छे आफ्नो सबथोक हाँसिहाँसि गुमाउन तयार हुन्छ मात्र आमा फेरि पाउने आशमा त्यस्तो अनमोल चिज हो आमा संसारका लागि....संसारमा मान्छे सबथोक गुमाएर सम्मालिन सक्छ तर आमा गुमाएर सम्मालिन उसलाई धेरै समय लाग्छ ।म खुसि थिए आमा र बहिनिलाई फेरि पाएर।घर नजिकै स्कुल,अलिपर जंगल, जंगलको छेउमा खोला अनि चैत बैशाखको बसन्ति हावा सरर .. कोहिलिको कुहुकुहु काफल पाकेर हैरान काफल टिप्नेको हुलहरुले बन छपक्कै त्यो हुलमा मिसिन पुगेका हामि साच्चै कति रमाईला थिए बैश फक्रदै गरेका ति दिनहरु आहा !

 

भन्छन् उचाई छुन धेरै टाढाको दुरि तय गर्नु पर्छ, मलाई त्यति धेरै उचाई छुने चाहाना थिएन र हैन पनि बस चाहाना यत्ति तियो आमाको संर्घषको मोल चुकाउन सकु।आमाको सपनालाई मुर्त रुप दिन सकु तर मलाई थाहा थिएन मेरो यति चाहानाको मुल्य यति धेरै हुन्छ कि म मेरि आमासंग मैले आफ्नो ठान्ने हरेक चिजसंग यति धेरै टाढा हुनुपर्छ। एकछिनको निर्णयले म यति टाढाको दुरि तय गर्छु मैले सोचेकि सम्म थिएन।जब आमाले काठमाण्डै गाडि चढाएर राम्रोसंग जानु है भन्नु भयो, म खुब रोएकि थिए .... मलाई के थाहा थियो र त्यसपछि मेरो आवाजले बिउझने मेरो घर,मेरो पाउजुको छमछममा नाच्ने मेरो आँगन, मेरो आहटमा खेल्ने बाख्राका पाठाहरु, मेरो स्पर्शले जगमगाउने मेरा फुलबारिका फूलहरुसंगको मेरो यो अन्तिम पटकको मिलन थियो भनेर ...जुन अब पहिले जस्तै गरि फेरि कहिल्यै हुदैन र हुने छैन भनेर....।

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

x

x