Yamunathapablog

Saturday, February 19, 2022

मरभूमीमा ओइलाएको प्रेमपुष्प

उसको नाममा कोरेका


यी अनगिन्ती पत्रहरु 

अझ प्रेमपत्रहरु 

ऊ कोर्दै र फाल्दै गरिरहेकी छे

यसै गर्दागर्दै कतिबेला 

उसको कोठकाे सानो डस्बिन 

भरिन्छ उसलाई थाहै हुँदैन

फेरि के लाग्छ कुन्नी उसलाई 

एकतमास ती फ्यालिएका 

पत्रहरु खेलाउन थाल्छे

अक्षर र वाक्यका विशाल अर्थ संयोजन 

यसरी मिल्छन् कि

उसको मायालुका सम्झना 

उसको मुटुभरी छरिन्छन् कहिल्यै नमेटिने 

मृगतृष्णा बनेर,


के थाहा थियो उसलाई 

समय पनि कठोर हुँनेछ भनेर

बिकराल हुँनेछ भनेर

उसको प्रेमिले उपहार स्वरुप दिएका 

यी नौरङी चुराहरुका रङ्ग उस्तै रहेनन् 

गुलाफ उस्तै रहेन

यो सिंदुर, यो पोतो उस्तै रहेन 

बस उस्तै रहयो त उसको प्रेमिप्रतिको

प्रेमिल सद्भाव 

तर समयले उसको यो खुसी धेरै बेर थेकीरहन सकेन

वसन्तले उसको प्रेममा रङ्ग भरिरहन सकेन

बस सम्झनाहरु रहेछन् सधैँ जीवित रहने

जिन्दगी त भरोसा बिहिन रहेछ,


भन्छन्- जन्म,मृत्यु र प्रेम उसले लेखिदिन्छ 

यदि यसो हो भने उसको प्रश्न छ

यो समयसँग 

किन सुनिएन उसको प्रेमको आवाज

प्रेम त प्रकृतिको रचना हो

स्वयम् शिवशक्ति हो, राधा कृष्ण हो 

अनि किन सुनिएन उसको

अन्तस्करणको आवाज 

किन केही बोलेन राज्य 

उसको प्रेमिले रेमिटान्समा पठाएको पैसाले 

आफ्नो गोजी भर्ने यो सरकार 

किन मौन रहयो 

त्यो पराइ भूमिले उसको प्रेम खोस्दा,


जबजब ऊ सोच्छे 

आफ्नै यथार्थको पहाड 

स्वाभिमान बनेर आफ्नै अगाडि 

ठडिदा 

यो सरकार के गर्दो हो 

यो रातो हुँदो हो कि कालो

आफ्नो हुँदो हो कि बिरानो 

कहिल्यै दासत्त्व न भोगेको उसको देश

के सोच्दो हो यो लाचारिपनमा

के कहिल्यै यसले स्वतन्त्रताको सास 

फेर्न पाउला यी दलालहरुको 

पन्जाबाट फुत्किएर,


उसको प्रेमिको सपना थियो 

देश हिमालदेखी फेदि, फाट हुँदै 

महासिन्धुसम्म पुगोस्

देशको सभ्यता 

जहाँ 

सम्पूर्णको जीवन बाँचेको छ

जहाँ जिन्दगीहरु हाँसेका छन् 

तर 

थाहा छैन यो सुरुवात हो कि  

एक अघोषित द्वन्द्व,


जसले देशको निमित्त आफ्नो देश छोड्यो

जसले देशका तमात ब्यासाहरुको भोक मेटायो 

जसले बस दुईछाक खानलाई 

देश र देशको माया बोकेर देश छोड्न बाध्य भयो 

आज उसको निम्ति बोलिदिने कोहि भएन

राज्य बहिरो भयो

सरकार अन्धो भयो

हिजो ऊ झोला बोकेर गएको थियो 

आज बाकसमा त्यही झोला सहित फर्किएको छ 

बस साथमा छैन त सास,


जसले गरेको थियो देशसँग अमिमित प्रेम

आफ्नी प्रेमिकासँग अनगिन्ती बाचाहरु 

प्रेम दिवसको अवसर पारेर 

आज उहीँ प्रेमीको मृत शरीर 

आफ्नो काखमा राखेर रोइरहेकी छ 

एउटा प्रेमिका 

र उसको आँखामा प्रतिबिम्बित भइरहेकोछ 

एउटा यस्तो आगो जसको नाम हो - महाभारत ।।

Tuesday, February 15, 2022

प्रेम, प्रजातन्त्र र देशभक्ति



                  उसको नाममा कोरेका 

अनगन्ती  प्रेमपत्रहरू 

ऊ कोर्दै र फाल्दै गरिरहेकी छे 

यसै गर्दागर्दै कति वेला 

उसको कोठाको डस्टबिन भरिन्छ 

थाहै हुँदैन उसलाई

फेरि के लाग्छ कुन्नि उसको मनलाई 

ती फालिएका पत्रहरु 

खेलाउन थाल्छे एकतमास

अक्षर र वाक्यका अन्तरकुन्तर खोतल्छे

उसको मायालुको सम्झना  मुटुभरि छरिन्छ 

के वसन्तले उसको प्रेममा रङ्ग भर्न सक्ला ? 

प्रजातन्त्रको उज्यालोतिर चियाउँछे ऊ ।


थाहा थिएन उसलाई 

समय कति कठोर हुने छ भनेर 

हातका नौरङ्गी चुरा 

उस्तै रहन्छन् कि रहन्नन् भनेर 

साँच्चै, गुलाफ उस्तै रहेन 

सिँदुरपोते उस्तै रहेन 

तर उस्तै रह्यो   

प्रेमीप्रतिको उसको गहिरो सद्भाव 

प्रजातन्त्रप्रतिको अटल विश्वास ।


थाहा छ उसलाई 

जन्म र मृत्यु  शाश्वत छ  

जीवन त प्रकृतिको रचना हो 

तर थाहा छैन उसलाई

किन 

प्रजातन्त्रमै  जीवन  लापत्ता भइरहेछ ?

रेमिटान्समा  र्याल चुहिरहेछ ? 

ताता तावामा अमूल्य जीवन डढिरहेछ ?


दासत्व  कहिल्यै नभोगेको देशकी स्वाभिमानी ऊ 

सक्तिन आँसु बगाउन बाकसका लास कुरेर 

बरु निम्त्याउँछे  एउटा महाभारत 

गर्दै उद्घोष जय जन्मभूमि ।।




Tuesday, February 8, 2022

प्रेमको रङ्गरस

यादहरुको 


पछेयौरीमा पलपलका

प्रेमका सुनौला रङ्गहरु

छोपेर

जिन्दगीको मिठासमा

अझ मिठास थप्नु छ 

र बनाउनुछ जिन्दगीलाई

प्रेममय 💕💕

थाहा छ बितेर जाने 

जिन्दगीको स्वभाव हो

त्यसैले त 

जिन्दगीको क्यानभासमा 

प्रेमको सुन्दर

तस्वीर कोर्नु छ

र दिनु छ

जिन्दगीलाई उपहार

स्वरुप प्रेमको सुन्दर तस्वीर 

जुन कहिल्यै 

फिक्का पर्ने छैन 

कहिल्यै ओइलाउने छैन 

बरु जिन्दगीका पानाहरुमा

यो सदा 

जगमगाउनेछ जुनकीरी बनेर

मगमगाउने छ फूल बनेर

र मुस्कुराउने छ उज्यालो नूर बनेर 

#प्रेम सप्ताह

Sunday, February 6, 2022

क्षितिज पारिको मान्छे !!

कहिलेकाहीँ


सम्झनाहरुले तरङ्गित 

बनाउछन्

ए! क्षितिज पारिको मान्छे 

तिमीले ओडाएको घुम्टोमा

असीमित आनन्दको 

अनुभुति छ 

असितिम स्वतन्त्रताको 

उडान छ 

सप्तरङ्गी इन्द्रधनुशको 

सुन्दर रङ्ग छ 

तिमी केवल मेरो 

ख्याल मात्र हैनौ

पलपलको

सुन्दर हकिकत हौ 

जसलाई महसुस 

गरे मात्र पुग्छ 

अझै यादहरुमा 

ताजा छन् ....

तिमीसँग गरिएका

ती अनन्त यात्राहरु 

तिमीसँग साटिएका

ती सुन्दर क्षणहरु 

आज किनकिन

ती सब दिव्य लाग्छन् 

तिमीमा 

मनले महसुस 

गरेको चमक

तिमीमा मनले 

समेटेको 

सम्पूर्ण आफ्नोपन 

किनकिन तिम्रो अझ 

नजिक बनाउछन्

साँच्चै ए! क्षितिज पारिको मान्छे

तिमीसँग आत्माले थाहै नपाई आत्मीयता

गाँसिसके छ 

तिमीसँग हृदयले थाहै नपाई प्रीत 

लाईसकेछ ।।

उप्रेतीको “अन्तर्य एक सङ्घर्षशील जीवनको कथा” मा घोत्लिदा

  लामोसमयपछि पुस्तकका बारेमा शब्दहरु कोर्दै छु। कहीलेकाहीँ सोच्छु कैयौं पुस्तकहरु पढिसके। अब होस् पढ्दिन । फेरि जब कुनै नयाँ पुस्तक हातमा र...