म तिमिलाई प्रेम गरिहन्छु !!

म तिमिलाई प्रेम गरिहन्छु

चाहे सात समुन्द्र पारी जाउ तिमी 

चाहे हरेक मोडमा एक्लै छोड तिमी 

तर म तिमिलाई प्रेम गरिरहन्छु,

बुझ्दिन म प्राप्तिका अभिलाषाहरु

मान्दिन म पाउनै पर्छ भन्ने रितहरु 

बस म तिमिलाई प्रेम गरिहहन्छु,

तिम्रा प्रेमका परिधिहरु जान्दिन म 

बिना म मण्डप सजाउछौ भने पनि 

केही भन्निन म 

बस म तिमिलाई प्रेम गरिहहन्छु,

आफुलाई कृष्ण ठानी गोपिनी घुमाउदै हिड्छौ 

भने पनि मलाई कुनै डाहा छैन

बस म त हु राधा जस्तै सधै सधै कृष्णलाई 

प्रेम गरिरहने 

हो, त्यसैले पनि म तिमिलाई प्रेम गरिरहन्छु,

एकपलको समागममा नै अन्त्य किन नहोस् मेरो प्रेमको 

तर म तिमिलाई प्रेम गरिरहन्छु युगौंयुगसम्म प्रीयतम !!

एकदिन

एकदिन

काठमाडौको बेस्त जिन्दगी अफिस रुम,रुम अफिस यहाँ अरुको बारेमा सोच्ने,अरुलाई हेर्ने फुर्सद नै कहाँ छ र मान्छेहरूसंग। मलाई पनि कहिलेकाही त लाग्छ म पनि काठमाडौ जस्तै भएकिछु साह्रै बेस्त। त्यसैले पनि सोचे भो आज एकदिन अफिस जादिन कति मरिमरी काम गर्नु जति काम गरेपनी यस्तै हो । बरु घुम्छु एकदिन रिफ्रेस हुन्छ ।त्यसैले पनि एकदीन बहाना बनाएरै अफिसबाट बिदा लिए। अनि बिहानिको काम सके र खाना खाइवरी म घुम्न निस्के। साथिलाई फोन गरे उ पनि निर्धारित समयमा आइपुगी हामी आफुलाई मन पर्ने र मन लागेका ठाउँ घुमेयौ । मन लागेका चिजहरु सपिङ गरेयौ अनि बेलुका छ बजेतिर साथीसंग छुट्टिए म । सोचे एकछीन यतैकतै बस्छु दिनभर हिडेकाले पनि होला अलि थकाई लागेको थियो । अनि बानेश्वरको पिपलबोट तिर गएर के बसे कि थिए ।

एकजना पुरानो साथी देखे उनी पनि त्यहाँ आएकी रहेछिन् । मैले बोलाए यतिधेरै समय पछि भेट्दा चिन्छिन् कि चिन्दैनिन् भन्ने लागेको थियो तर उनले एकैपटकमा चिनिन् कत्ती खुशि लाग्यो । उनसंग छुटेको यस्तै दुइचार बर्ष  भएको थियो । एउटै सहरमा भेटेर एउटै सहरमा छुटेका हामी एउटै सहरमा हुदा पनि भेट हुदैनथ्यो । त्यसैले त म भन्छु काठमाडौ साह्रै ब्यस्त छ ।यतिका बर्षपछी भेट्दा उनिसंग धेरै कुरा गर्न मन थियो । तर साझ परेकाले धेरै कुरा गर्न पाइन हालखबर मात्र सोधे र छुटिए म ।जब उनिसँग छुट्टिएर आए ।

अनि सम्झिए ति दिन जति बेला हामिसँगै एउटै होस्टेलमा बस्थेयौ। उनि साह्रै संघर्षशिल थिन् ।उनको जिन्दगि कुनै मर्माहित कथा भन्दा कम थिएन । त्यसैले पनि छुटिएपछिको उनको भोगाई सोध्न मन लागेको थियो,जान्न मन लागेको थियो । उनी साह्रै हसिली थिन । जति दुख भए पनि,जति पिडा भए पनि उनी दुखी भएको मैले कहिल्यै देखिन उनि सधै मुस्कुराइ रहन्थिन् त्यसैले पनि म कहिलेकाही उनिलाई यतिकै यतिकै भनिदिन्थे:

“इतना क्यों मुस्करा रहे हो

क्या गम है जो तुम छुपा रहे हो” !!

उनी अझ मुस्कुराएर भन्थिन तिमी हुदाहुदै मलाई के पीडा हुन सक्छ र !एकदिन मैले सोधेको थिए उनि मुस्कुराउनु कारण अर्थात उनको बास्तबिक पिडा उनले गहभरि आसु पार्दै आफ्नो बिगत भनेकि थिन्।जब उनका कुरा सुने मलाई लाग्यो किन साधेछु,किन खोतलेछु उनको बिगत किनकि उनका कुराले  मेरो मन मष्तिक दुबै हल्लाएको थियो ।

बास्तबमा अनि आफ्नै बाट पिडित रहेछिन्,आफ्नैबाट शोषित भएकि रहेछिन् । म सानो छदा सुनेकि थिए । यौन दुव्यवहार हुन्छ, हिंसा हुन्छ र यो सबैभन्दा बढि आफ्नै बाट हुन्छ । त्यतिबेला सोच्थे यस्तो कसरी हुनसक्छ । आफ्नै बाट पनि कोहि कसरी पीडित हुन सक्छ । आफ्ना त रक्षक पो हुन्छन् कसरी ती भक्षक बन्सक्छन् । तर जब उनका कुरा सुने उनका बारेमा थाहा पाए म झस्किए ।उनकी आमा उनी सानो छदा संसार छाड्नु भएको रहेछ । त्यसैले उनका बाले दोस्रो बिहे गर्नु भएछ। उनलाई त उनको आमाको अनुहार पनि याद छैन रे ।  सानि आमालाई आमा भन्दै हुर्किछिन् । उनकि सानी आमाका भाइ अर्थात उनका सैतेला मामा भनौदा उनका घरमा अक्सर आइरहदा रहेछन् ।उनकालागि कहिले चक्लेट कहिले बिस्कुट बोकेर । पहिला पहिला त चक्लेट बिस्कुट देखेर उनि खुशि हुदिरहेछिन्।यसको बदलामा ति मामा काहिले उनको गाला मुसार्ने त कहिले ओठ टोक्ने गर्दा रहेछन् । पहिला पहिला त उनलाई के भैरहेको छ थाहै नहुने रहेछ तर बिस्तारै बिस्तारै समयले उनिमाथी उमेर थप्दै गएपछि उनलाई थाहा हुनथालेछ ।

थाहा भएपछि के गर्नु ‍,कसो गर्नु भएछ उनलाई तर उनी के नै गर्न सक्थिन र । आमालाई भनु भने आमा तलाई तेरो बैँस धेरै भएको हो भन्ने,बाबू आमाको कुरा काट्न नसक्ने अनि मामाको त्यस्तो ब्यावहार दिन प्रतिदिन झन झन बढ्दै थियो ।यस्तो अबस्थामा कयौँ पटक त उनले आत्महत्याको प्रयास पनि गरिछिन् तर मर्न पनि त दिन लेखेर ल्याउन पर्छ क्यार !कालले पनि पत्ताएन उनलाई अनि उनले अठोट गरिन घर छोडेर हिड्ने । घर त छोडेर हिड्ने तर कहाँ जाने,कता जाने,उनलाई बाहिर कतै थाहा छैन । त्यतिकैमा गाउँकि एकजना समाजशेबि  दिदिलाई भेटिछिन् र उनैको मदतले उनि काठमाडौ सम्म आइपुगेकि रहेछिन्।

तर काठमाडौ पनि उनले सोचे जस्तो कहाँ सजिलो थियो र उनी काठमाडौ त आइपुगिन तर खानलाई बस्नलाइ समस्या त्यस्तै ।काम खोज्न गयो मान्छेहरू गिद्दे नजरले डाम्ने। काम भन्दा पहिले मान्छेका नजर उनको शरीर तिर पर्ने। रात बिताए पछि मात्र जागिर अनि अरु सुबिधा दिने कुरा गर्ने। यस्तो बेला त उनलाई किन गाउँ छोडेछु भन्ने पनि नभएको हैन। तर उनले हिम्मत हारिनन्न उनी आफ्नो अस्तित्व रक्षा गर्नलाई गाउँ छोडेकी थिन । यहाँ आफ्नो अस्तित्व बेच्ने पक्षमा उनिथिनन् बरु भोकै बस्न,अभाबसंग जुध्न उनी तयार भइछिन त्यसै क्रममा होस्टेल बस्न आईपुगेकि रहेछिन र हाम्रो मेरो भेट भएको रहेछ ।

म सोच्थे संसारमा दुख मलाई मात्र छ ।दुखी म मात्र छु ।मेरा मात्र समस्या ठुला छन् ।मैले मात्र संघर्ष गर्नु परेको छ तर जब ती साथिका कुरा सुने तिनिको बिगत र बर्तमान लाई केलाए। तब मैले आफुलाई भाग्यमानी ठाने।कमसेकम म यस्तो पिडामा त परेकि छैन। यौन शोषण हाम्रै अगाडि पछाडी कति भैरहेका हुन्छन् । जानेर होस या नजानेर । हामी यस्तै त हो भनेर छोडिन्छौ आवाज उठाउन डराउछौ,यात इज्जतको नाममा पछाडि हट्छौ । यौन शोषण अरु बाट भन्दा पनि आफ्नै बाट भरहेको हुन्छ। हाम्रो समाजमा,हाम्रो घरमा अनि काम गर्ने अफिसमा पनि शोशित भैरहेका हुन्छौ । तर आवाज उठाउन डराउछौ त्यसैले महिला यौन हिंसासंग झन झन हाम्रो माझ जरा गाडेर बस्न सफल भएको छ।त्यसैले महिला यौन हिंसासंग डटेर लडौ आफू र आफु जस्तै लाखौं नारिलाई यौन हिसां बाट बचउ र बचाउ जय नारी!जय नेपाल !!

यस्तै सोच्दा सोच्दै म कति बेला रुम आईपुगेछु पत्तै पाईन ।एक्कासि मोबाएलको घण्टि बज्दा पो झस्संग भए ।कस्को फोन रहेछ भनेर हेरे अन्नोन नम्बर थियो ।फोन नउठाई म रुम भित्र पसे ।

अामा

cfdf

s+of} kn hjfgLsf d]/} kfngkf]if0fdf latfof} cfdf

geg]/ 3fd kflg d]/} nfuL bz g+u|f lvcfof} cfdf,

d}n] tftf]tftf] af]Nbf stL v'lz x'Gy]of} ltdL

k5]p/Lsf] ;Ksf]n] cfvfFsf cf;' k'5y]of} ltdL,

cfkm'nfO{ d[[[[[~o[sf] z}ofdf /fvL dnfO{ ;+;f/ b]vfof} cfdf

d df k'0f{tf e{g tLdL cfkm'n] cfkm'nfO{ l/TTffof} cfdf,

b'lg+ofdf PsftL/ ;+;f/ ;f/f csf{tL/ ltld cfdf

tf}lnP/ hf]Vbf b'lgofdf ltd|f} kNnf ef/L k{5 cfdf ..

सम्झनामा हजुरबा.......

सम्झनामा हजुरबा.......

हजुरबाले संसारबाट बिदा लिएको पनि दुई वर्ष बिति सकेछन्, तर हजुरबाका यादहरु,उहाँका संस्कारहरु उस्तै ताजा छन्। जहाँसम्म मलाई याद छ,मेरा हजुरबाले यो सुन्दर धर्तिमा ७२ वसन्त बिताउनु भएको थियो।आज पनि मेरो यादहरुको थैलिमा हजुरबा यसरी बस्नु भएको छ कि मलाई लाग्दैन मेरा हजुरबाले यो संसारबाट बिदा लिइसक्नु भएको छ। हो, उहाँले देशको निम्त कुनै ठुला युद्ध लड्नु भएको थिएन, न देशको नाममा कुनै प्रमाणपत्र नै प्राप्त गर्नु भएको थियो। तर मेरि फुपुहरुले कहिलेकाही भनेको सुन्थे "देशमा भोकमरी लाग्दा पनि हाम्रा बाले हामिलाई कहिल्यै भोको राख्नु भएन"। यी कुरा सुन्दा मलाई लाग्छ यो कुनै युद्धभन्दा कम थिएन। किनकि मेरा हजुरबा नौ सन्तानका पालनकर्ता हुनुहुन्थ्यो तर उहाँले कहिल्यै आफ्ना सन्तानहरुलाई हुर्काउन,पालन पोषण गर्नुमा कुनै कमि राख्नु भएन । 

 

मेरा हजुरबा वि.स.२००० सालमा जन्मिनु भएको थियो र त्यो जमानामा उहाँले तीन कक्षासम्म पढ्नु भएको थियो र पछी गाउँको बैदार हुदै विचारी पदसम्म पुग्नुभएको थियो। त्यसैले पनि गँउघर मान्छेहरु मलाई आजपनि विचारिकी नातिनी भन्छन्। आज पनि अलि बुढापाकालाई “म विचारिकी हुँ” नातिनी भन्यो भने ठ्याक्कै चिनिहाल्छ्न्। हजुरबा आफ्ना गाँउका वरपरका गाउँसम्म निकै प्रचलित हुनुहुन्थ्यो । गाँउमा कसैको झै-झगडा मिलाउनु पर्यो भने हजुरबाको नाम नै पहिला आउथ्यो । गाउँमा बिकास केही कार्यक्रम गर्नुपर्यो भने हजुरबा कै नाम अगाडि आउथ्यो।साँच्चै भनौ भने हाम्रो समाजको सिङ्गो विम्ब हुनुहुन्थ्यो मेरा हजुरबा। हजुरबा कहिकतैबाट फर्किदा सधै चक्लेट र बिस्कुट बोकेर ल्याउनु हुन्थ्यो। मेरै पनि भाइबहिनी थिए अन्कल आन्टिका पनि छोराछोरी थिए तर पनि उहाँको पहिलो आवाजमा मेरै नाम हुन्थ्यो । म बरु मेरा आमाबाबाको नजरमा ठुली भएकी थिए होला तर हजुरबाका नजरमा म कहिल्यै ठुली भइन सधै उस्तै रहे सानी नै। आज पनि हजुरबाको त्यो हसिलो अनुहार आखाँमा झलझली नाच्छ र लाग्छ हजुरबा यहि कतै हुनुहुन्छ र “यमुना” भन्दै बोलाउनु हुन्छ।

 

हजुरआमासंग म त्यति नजिक भइन किनकि हामी सानै छदा उहाँले संसार छाड्नु भएको थियो।हजुर आमा बित्दा हजुरबा कति मलिन हुनुभएको थियो। हजुर आमालाई रातो सारी लगाएर दुलही झै सजाएका थिए अरु मान्छेहरुले सायद अन्तिम पटक भनेर पनि होला हजुरबाले हजुर आमाको सिउदो रातो सिन्दुरले रंगाउनु भएको थियो अनि आखाभरी आँसु पार्दै एकटकले हजुर आमालाई निहाल्नु भएको थियो। हजुर आमा बितेपछी हजुरबा एक्लै हुनु भो सायद! त्यसैले पनिबिरामी पर्न थाल्नु भो। अनि रक्सि र चुरोटको साहारा लिन थाल्नु भो! त्यतिबेला म सोच्थे “आफ्नो स्वास्थ्यको पनि ख्याल नगरि किन खानु परेकोहोला रक्सि र चुरोट” ? तर अहिले लाग्छ आफुले माया गरेको मान्छे एकछीन कतै हराए त कति पिर लाग्छ झन हजुरआमाले त संसारबाटै बिदा लिइसक्नु भएको थियो कति एक्लोपन महसुस भएको हुदोहो हजुरबालाई हजुरआमासंगको साथ छुट्दा।सधैसंग जिउने भनेर कसम खाएका दुईजनामा एकजना एक्लै पर्दा साह्रै पिडा हुनेरहेछ क्यारे त्यसैले त हजुरबा घरिघरि टोलाउने गर्नु हुन्थ्यो अनि के-के सोची बस्नु हुन्थ्यो। म प्राय हजुरबाको पछिपछि लाग्थे । जहाँ जानू हुन्थ्यो त्यहि त्यहि जान्थे । एकछिन एक्लै छड्दिनथे। हजुरबा जहाँ जादापनी पनि मलाई साथै लिएर जानू हुन्थ्यो।

 

जब म एस.एल.सि.सकेर काठमाडौं आउदै थिए। हजुरबाले भन्नू भएको थियो “राम्रो पढ्नु” कतै केही गाह्रो भयो भने मलाई भन्नू त्यहाँ मेरा मान्छे धेरै छन् यहिबोली हजुरबाको त्यहि बोलि मेरा लागि साहस भएको थियो किनकि मैले देखेकी थिए गाँउमा हजुरबाको रबाफ। हजुरबा गाँउकै जमानाका कहलिएका वकिल हुनुहुन्थ्यो र आफ्नो सपनालाई अझ अगाडि लैजाउस भनेर हजुरबाले मेरा बुवालाई पनि वकिल पढाउनु भएको थियो,त्यो जमानामा।

 

काठमाडौं आएपछि म दसै बिदामात्र घर जान थाले हजुरबासंगको सामीप्यता पनि अलि पातलिन थाल्यो ममा उमेर भरिदै थियो हजुरबाको उमेर सकिदै थियो।घर जादा म हजुरबाका लागि केही न केही लिएरै जान्थे। हजुरबा भन्नू हुन्थ्यो “तेरो बाले बिर्सयो तर त सम्झिन्छेस”। साच्चै म हजुरबालाई साह्रै माया गर्थे। हजुरबाको त्यो मुस्कानले भरिएको अनुहार अग्लो कद सधै लामो कोट लगाएर ठाटका साथ हिड्ने त्यो रबाफ आजपनी मेरा अगाडि संग्लो भएर आउछ। कहिलेकाही हजुरबालाई भेट्न अलि ढिला भयो भने हजुरबा यमुना भन्दै आउनु हुन्थ्यो। त्यसैलेपनी घर जादा म सबैभन्दा पहिले हजुरबाकोमा जान्थे पछिपछि त उहाँ बिरामी हुनुहुन्थो त्यसैले उहाँलाई धेरै हिडडुल गर्न मनाही थियो। यति धेरै माया गर्ने हजुरबाको जीवनका अन्तिम दिनहरुमा म उहाँसंग्ग हुन सकिन यहि कुराको सधै अपशोच हुन्छ मलाई । अन्तिम पटक पनि उहाँलाई भेट्न पाइन् उहाँको अनुहार आँखामा कैद गर्न सम्म पाइन ।

 

यता मेरो बि.ए.अन्तिम वर्षको अन्तिम परिक्षा आइरहेको थियो। उता हजुरबा जीवन र मृत्युसंग संघर्ष गर्दै हुनुहुदोरहेछ। ममिले फोनमा भन्नू पनि भएको हो नभनेको हैन। पहिला पनि बिरामी भएकै हो,सन्चो हुन्छ होला भन्ने सोचेर परिक्षाको तयाइमा जुटे तर घरमा हजुरबाका दिनहरु सकिदै गएका रहेछन् उहाँ दिनप्रतिदिन मृत्युको नजिक पुगिरहनु भएको रहेछ। यसै चैतको महिना एक साझ मोबाइल बज्यो हेरे मम्मिको फोन रहेछ ।मैले “हलो मम्मि मात्र के भनेकी थिए”। मम्मिले भन्नू हो “नानी हजुरबा बित्नु भो”।साँच्चै त्यो क्षण मैले संसार यति अँध्यारो देखे कि त्यति अँध्यारो मैले औसिको रात पनि देखेकी थिन।यसरी रुन मन लाग्यो कि सारा आँसु रित्याउन मन लाग्यो र म रोए पनि। साथिहरुले सम्झाए। हजुरबाको सपनाको थियो कि म धेरै पढु र उहाँ भन्दा पनि धेरै काम गरु दिनदुखिको सेवा गरु।एकातिर हजुरबा बितेको खबर,अर्को तिर अन्तिम परिक्षा,म घर जान पनि पाइन । जब घर गए हजुरबा हुनुहुदैनथ्यो। थिए त बस उहाँका यादहरु, उहाँका पदचापहरु। त्यतिबेला मलाई थाहा भयो म किन घर गएनछु मलाई आज पनि साह्रै पछुतो लाग्छ हजुरबाको अन्तिम समयमा उहासंग हुन नपाएकोमा।

 

आजपनी जब म घर जान्छु ती प्रत्येक ठाउँ निहाल्छु जुन हजुरबाका लागि प्रीय थिए। हजुरबा भन्नु हुन्थ्यो ते”रो फोटो ठुलो बनाएर यहाँ राक्नु पर्छ”। घरमा सबैको फोटो ठूलो बनाएर एउटा कोठामा राख्ने चलन थियो त्यतिबेला,र अझै पनि छ यो चलन। जब हजुरबाको कोठा हेर्छु लाग्छ हजुरबा यहि कतै हुनुहुन्छ र अहिले नै “यमुना त आइस” भन्दै आउनु हुन्छ। सायद उहाँलाई अन्तिम पटक नदेखेर होला हजुरबा हुनुहुदैन भन्ने आभास नै हुदैन मलाई । भन्छन् “शरीर मर्छ,आत्मा हैन” त्यसैले पनि यस्तो लाग्छ हजुरबाको आत्मा पनि यहि कतै छ र हामिलाई हेरिरहेको छ।

 

हजुरबा मैले कहिल्यै हजुरलाई नयाँ वर्षको शुभकामना दिएन अझ भनौ दिनै पाईन। कस्ले भन्छ जिउदोहरुमात्र शुभकामनाका पात्र हुन्छन् भनेर। हजुरबा हजुर यो दुनियाँमा नभए पनि कहिन कति त पक्कै हुनुहुन्छ होला। एक न एक दिन हाम्रो भेट कसो नहोला र! यो दुनियाँमा नभए पनि, त्यो दुनियाँमा नै सहि। यो दुनियाँमा सबैले नयाँ बर्षको शुभकामना आदान प्रदान गरिरहेछन तर मलाई यो नयाँ वर्ष हजुरको आशीर्वादले सुरु गर्न मन लाग्यो। यो वर्षको शुभकामना हजुरसंग साट्न मन लाग्यो मलाई थाहा छ हजुरबा हजुर जहाँ हुनुहुन्छ मलाई देख्नुहुन्छ र सधै मलाई हौसला र प्रेरणा दिइरहनु हुनेछ।मेरो प्यारो हजुरबा हजुर जहाँ भएपनी जुन दुनियाँमा भए पनि हजुरलाई नयाँ बर्षको धेरै धेरै शुभकामना अनि असिमित सम्झना हजुरबा ........!!

 

मेरो देश नेपाल

मेरो देश नेपाल 

जहाँ कोइलीकि कुहुकुहुले
कापल पाकेको सन्देश 

ल्याउँछ
त्यो हो मेरो देश,

जहाँ हिमाल गुराँसको रंगले 

आफ्नो सिउदो रंगाउछ अनि 

पहाड तराइलाई तन्ना झै लपेटेर 

हरियाली छर्छ
त्यो हो मेरो देश,

जहाँ आजपनी सीता र भृकुटीको 

गुणगान गाइन्छ,जनक र बुद्धको

ज्ञानको छनक पाइन्छ
त्यो हो मेरो देश,

जहाँ बाट आखिझ्यालले संसार चिहाउन 

सकिन्छ अनि रोधिघरको आगनिमा 

एकाअर्काको दुखसुख हासोखुशि साटिन्छ 

त्यो हो मेरो देश,

जसले नौरंगी डाफे र मुनालको सौर्न्दर्य  

बोकेको छ अनि जहाँ पाइला पाइला स्वर्गको 

आभास पाइन्छ
त्यो हो मेरो देश ,मेरो देश नेपाल! 

नेपाल !! नेपाल !!!

दोस्रो श्रीमान

दोस्रो श्रीमान 

समय पनि उडि जाने चरी जस्तै रहेछ, पलभर मै बितिजाने त्यसैले त हिजो भर्खर भेटेजस्तो लाग्ने मेरि मिरासंगका यतिका बर्ष कसरी बिते मैले पत्तो पाइन। आज पनि ती दिन सम्झदा, ती दिन नजरै अगाडि छन् कि झै लाग्छ र ओठमा अनौठो मुस्कान छल्किन्छ।

करिब चार बर्ष पहिले पद्मकन्या क्याम्प गेटमा पहिलो पटक देखेको थिए मैले उसलाई अर्थात मेरि मिरालाई। कम्मर सम्म आउने लामो कपाल,धेरै पातलि हैन ठिक्कको मिलेको शरीर,ओठमा रातो लिपिस्तिट,आखामा कालो गाजल अनि पद्मकन्या क्याम्पसको ड्रेस कलेजी खैरो रंगको सारिमा सजिएकी उ कुनै परि भन्दा कम देखिएकी थिन । पहिले पटक नै उसलाई देख्दा मेरा नजरहरु टक्क रोकिएका थिए उ माथि। सायद उ थिनै यति राम्री या मेरा नजरहरु थिए दोषी म अहिले पनि सोच्छु । कहिलेकाही त लाग्थ्यो किन यो क्याम्पसमा केटिहरु मात्र भर्ना हुने नियम बनाएको होला।केटाहरु पनि भर्ना हुन मिल्ने नियम बनाउनु पर्ने ।यदि केटाहरु भर्ना हुन मिल्ने नियम हुन्थ्यो भने सबैभन्दा पहिले म नै पहिला भर्ना हुने थिए होला ।उसैको कक्षामा अनि बस्थे पनि उसैसंग होला ,उसैको बेन्चमा । हुन त यस्तो सोच्ने म मात्र पहिलो केटा पक्कै थिएन होला म भन्दा पहिले पनि कति केटाहरूले यस्तो सोच्थेहोला र आगामिक दिनहरुमा पनि सोच्छन् होला।  तर जे होस उसको एक झलक पाउन भएपनी म आफ्नो क्याम्पस छोडेर पद्मकन्या गेट छेउको चियापसलमा गएर उसको प्रतीक्षामा दिनहु बस्थे।यो मेरो दैनिकी नै बनेको थियो । सायदै यस्ता दिन थिएनन् जहाँ मैले उसलाई नकुरेको होस् । तर उ आक्कल झुक्कलमा मात्र देखिन्थी त्यसैले पनि म कहिलेकाही त दिक्क हुन्थे र चिया र चुरोटमा मन बुझाएर फर्कन्थे ।

एकदिन मनमनै सोचे कति टाढैबाट मन बुझाउनु अब त कुरा पनि अगाडि बढाउनु पर्यो यहि सोच्दै म उ संग बोल्ने बाहानमा उ गेट नजिकै  आइरहेको बेलामा एकदम भलादमिका साथ उसको अगाडि गए भने "तिमी यहि पढ्छेयौ ।" उसले सिधा प्रस्नको जवाफममा भनी " नाइ म त यहाँ जगिङ गर्न आउछु बिहान बिहान।ड्रेस लगाएको देख्दैनौ ।" अनि मनमनै सोचे गलत प्रस्न सोधेछु र फेरि सम्मालिएर भने "मैले त्यसो भन्न खोजेको हैन" ।उसका साथिहरु पनि उसंगै थिए उनिहरु खै के के भनी खित्का छाड्न थाले र  गेटभित्र छिरे । म भने तिर निशानामा नलागेकोले दिक्क मान्दै कोठातिर फर्के कोठामा मसंगै बस्ने भाइलाई सबै कुरा भने ।भाई  मेरो कुरा सुनेर मरिमरी हास्न थाल्यो । म भने चुपचाप बसिरहे । अनि उसले भन्यो "एकैपटकमा हार मान्ने हो त फेरि ट्राई गर्नुहोस् "। फेरि ट्राई गर्नुहोस् यो कुराले कता कता मनमा आश जागेर आयो। भोलिपल्ट म फेरि त्यसरी नै पिके क्याम्पस गेट छेउमा उसको प्रतीक्षामा बस्ने निधो गरे। र बिहान बिहान पिके क्याम्पस तिर लागे।तर अचम्म! भोलिपल्ट जब म पिके छेउ के पुगेको थिए त्यहाँ त म भन्दा पहिले नै उ त्यहाँ आइसकेकि रहिछ  अनि मलाई के गरु,कसो गरु भयो तर उ नै मेरो अगाडि आएर भनी "आइम सरि मैले हिजो त्यसरी तिमिसंग रियाक्ट गर्नु हुदैनथ्यो"अनि त के थियो र मेरो भाउ बढिहाल्यो र मैले भने "इट्स ओक तर हर्जना भर्नु पर्छ नि"तर उ फेरि आगो भई र भनी "ह्वाट" म भने म सम्मालिनु पर्ने भयो अनि कुरा मिलाएर भने " हामी साथी बन्न सक्छौ"! अनि उसले भनी "नाम मिरा थापा,क्याम्पस हजुरलाई थाहा छदैछ समाजशाश्त्रको दोस्रो बर्सको बिध्यार्थी ।" उसले सबै कुरा एकै पटकमा भनेकी थिइ अब पालो  मेरो थियो । " म प्रेम बस्नेत,नेपाल ल क्याम्पस तेस्रो बर्सको बिध्यार्थी " किन किन त्यतिबेला इन्भारोमेट साइन्स सकेर जब गर्दैछु भन्ने कुरा उसलाई भन्नै मन लागेन ।कहिलेकाही झगडा गर्नु पर्यो भने उ यहि कुरा पहिला निकाल्छे ।

बिस्तारै बिस्तारै कुरा हुन थाल्यो अनि भेटघाट बढ्न थाल्यो अनि प्रेम पनि, प्रेम मेरो तर्फबाट मात्र थियो ।उ मसंग प्रेम गर्छे गर्दिन यो जान्न मलाई धेरै समय लाग्यो,साच्चै भन्यौ भने मलाई उसंग प्रेम प्रस्ताव राख्नै अप्ठ्यारो लाग्थ्यो,सोच्थे मेरो कुराले उ दुखी भई भने। बल्ल बल्ल जोडेको साथिको नाता पनि तोडि भने यहि कुराले म साह्रै पिरोलिन्थे र पछि हट्थे किनकि उसको सामिप्यता मलाई ज्यादै प्यारो लाग्थ्यो । रातभर उसंग फोनमा कुरा गर्नु दिनमा अफिसमा हुँदा पनि उसंगको कल्पनामा हराउनु मेरो दिनचर्या हुनथालेको थियो ।त्यसैले पनि एकदिन शुभसाइत पारेर उसलाई आफ्नो मनको भन्ने निधो गरि उसलाई मनको कुरा भने । उसले सुनी मात्र ।केही रियाक्ट गरिन बरु भनी "एउटा केटाले केटीलाई मन पराउनु स्वभाविक हो "। अनि मैले भने "तिमिले भन्न खोजेको के हो ?"  उसले भनी" तिमिले जे सुनेयौ,भोलि अरुकोही भेट्छौ उसलाई मन पराउछौ इट्स नर्मल ।" मलाई त्यतिबेला अचम्म पनि लाग्यो र रिस पनि उठ्यो अरुको फिलिङ्लाई उ कसरी यति हल्का रुपमा लिन सक्छे ।तर उसले लिएकी थिइ । उसलाई म केही भन्थे उ त त्यहाँ बाट अलप भइसकेकि थिई ।

त्यसपछि को केही समय हामिबिच फोन हुन, भेटघाट हुन कम भयो अझ भनौ हुनै छोड्यो ।एकदिन यस्तै शुक्रबार थियो भोलिपल्ट बिदाको दिन भएकाले अफिसको काम सबै सक्नु पर्ने थियो। त्यसैले पनि अलिबेर अफिसमा बसि काम गर्दै थिए मोबाइलको घण्टी बज्यो अचम्म फोन उसैको थियो । फोन उठाएर म केही बोल्थे उहीँ बोली र भनी "म तिमिलाई भेट्न चाहन्छु यहि ठाउँमा जहाँ हामि अन्तिम पटक भेटेका थियौ"।र फोन राखी ।म भने सोचेको सोचेइ भए।एक मनले मलाई नजाउ जस्तो लागेको हैन तर उसले फोनमा यो पनि भनेकी थिइ कि तिमिलाई तिम्रो प्रेमको कसम,त्यसैपनि म गए । उ उसैगरी मेरो प्रतीक्षामा उभिएकी थिइ जस्तो कि मैले पहिले पटक देख्दाखेरी उहीँ कम्मरमा लर्किएको लामो कपाल,ओठमा रातो लिपिस्तिट,आखामा कालो गाजल अनि यो पटक भने पिके क्याम्पसको सारिमा हैन, रातो कुर्तिमा कालो प्याइट लगाएकी थिइ । रिसाए पनि मनमनै सोचे रातो ड्रेसमा खुब खुल्ने रहेछ मोरिलाई अनि यतिका दिनपछि भेट्दा पनि न हाल खबर,न सन्चो बिसन्चो मैले एकैपटक रिसाए झै गरि सोधे "फेरि के सुनाउनलाई बोलायौ"! तर उसले सान्त स्वारमा भनी "म डिभोर्सी हु।अर्थात तलाकसुदा ।"

उसको जबाफले हाम्रो वरिपरि एक किसिमको मौनता छायो।त्यसपछि न उ केही बोली न म केही बोले। एकछिन पछ्यात मौनता तोड्दै उ नै बोली "के भयो किन चुपचाप छौ" अब  बोल्ने पालो मेरो थियो ।मैले भने "बस यति नै हो तिम्रो कुरा"। अनि उसले भनी "के अझै पनि तिमि मसंग प्रेम गर्छौ।म संगको संसारको कल्पना गर्छौ।" उसलाई के थाहा म उसलाई कति प्रेम गर्थे । उसको प्रेम पाउन म उसमा भएका सारा कमिकमजोरी सहजै नजर अन्दाज गर्न सक्ने यो बस डिभोर्सको कुरा थियो। मन मिल्दैन भने एकाअर्कासंग सगै बसिरन जरुरी छैन्,आफ्नो स्वतन्त्रता प्रयोग गर्न पाउने अधिकार सबैलाई छ र उ कहाँ अरुभन्दा भिन्न छे र । हुन्छन् सबैका आ-आफ्ना तितामिठा अतीत,सबैका अतीत मिठा नै हुनुपर्छ जरुरी छैन ।उसका अतीत तिता थिए। बस मलाई उसको सुन्दर भबिस्य हुनु थियो ।त्यसैले मैले सहजै भने म तिमिसंग प्रेम गर्छु मिरा मलाई तिम्रो अतितसंग कुनै बास्ता छैन् ।म तिम्रो पहिलो प्रेमी बन्न सकिन यसमा पनि कुनै अपशोच छैन। मलाई तिम्रो पहिलो हैन,अन्तिम प्रेम बन्नु छ।तिमिलाई अनन्त काल सम्म प्रेम गर्नु छ।के तिमिलाई म अनन्त कालसम्म प्रेम गर्न सक्छु।अनि उसले आखाका आँसु पुछ्दै मुस्कुराएर टाउको हल्लाई र भनी म पनि तिमिलाई प्रेम गर्छु प्रेम। त्यो दिनदेखी जब पहिलाे पटक हामी भेटेका थियौ त्यसैले त तिमिभन्दा पहिले म तिम्रो प्रतीक्षामा बसेकी थिए पिके गेटछेउ।

उसलाई अंगालोमा बेर्दै मनमनै सोचे मोरि त म भन्दा पनि अगाडि रहिछे प्रेमको मामिला। र त्यसको केही समय पछ्यात हामी लगनगाठोमा बाधिएयौ र उ मेरि पहिली श्रीमती भई अनि म उसको दोस्रो श्रीमान .....।।