जब जब असारको
महिना सुरु हुन्छ। पानीका साना थोपाहरु झरिमा बदलिन्छन् अनि झरि मुसलधारे वर्षामा।त्यसपछि
सुरु हुन्छ हामि सबैलाई मन पर्ने याम वर्षातको याम।किन किन यो यामसंगै ममा असारको
चमक छाउन थाल्छ। असारको महिनाले मुहारमा आउने आभाको जस्तो चमक अरु कहाँ पाउन सकिला र खै! वर्षौ अघी
रोपाइँको दिनमा हुने त्यो लोभलाग्दो चहलपहल यी दिनहरुमा कहाँ पाईन्छन् र।अझ मुसलधारे वर्षाको चक्र सुरु
भएपछि त, यी दिनको रुमानी सम्झना थामी नसक्नु हुन्छ।अनि म आफुलाई
जगजित सिङको हिन्दु उर्दु गजल "वह कागज की कश्ती वह
बारिश का पानी" तिर आफुलाई अव्यस्त बनाउन थाल्छु।
ओहो! रातभरको
त्यो घनघोर वर्षापछी सुरु हुने रोपाइँको त्यो चहलपहल।बाझो खनेर धान रोप्न ठिक्क
पारिएका खेतका गह्राहरु।पर्म लाउने र तिर्नेको त्यो चर्काचर्की रोपार र बाउसेको
चटारो।नारिएका दुई चार हल गोरुहरु।रोप्ने ठाउँ तयार नहुदै दिनभरलाई पुग्ने बीउ
उखेलि सक्ने हतारमा रहेका ब्याडेहरुको खैलाबैला।बिहानै खेतालालाई चिया खाजाको ब्यवस्थापन मा भान्साकोठा भित्र चिसा दाउरा झोसिरहेकी आमा।सारा खेतको जिम्मामा गोरु
र हलोको पछि दौडिरहेका बाबा।कसलाई नै फुर्सद हुन्योथियो र त्यतिबेला ।
