बाध्यता

बाहिर देखि भित्रसम्म अस्तव्यस्त छ,सामानहरु यत्रतत्र छरिएका छन्।घरमा कसैलाई मतलब छैन।हुन त घरमा को नै छ र! ऊ र उसको श्रीमान राजिब न हो ।त्यसमाथि राजीबको स्वास्थ अवस्था पनि राम्रो छैन।भित्र गरोस् त पनि ऊ आफै हो बाहिर गरोस् त पनि ऊ आफै हो।एक्लो ज्यानले कति नै भ्याओस् उसले पनि।तर जे होस् दिनभरको काम सकाई उसले।जसै साझ भयो उसले खाना बनाई, राजीबलाई खाना बोलाई राजीबले पनि खासै खान मन गरेन तर औषधि खानकालागि खानै पर्ने करले खाए जस्तो गर्यो ।उसलाई झन के खान मन लाग्थ्यो ऊ भाग बसि मात्र।तर राजीब र उ “उ” अर्थात सारा उनिहरु, थाहा छैन कहिलेसम्मको लागि हो अन्तिम पल्ट साझको खाना संगै खादै थिए।के थाहा यो समय,यो क्षण भाग्यले समयले फेरि फेरि जुराउने हो कि हैन।त्यसैले पनि उनिहरु दुबैको लागि आजको दिन बिशेष गरेर यो साझ अझ बिशेष छ।साझको घरधन्दा सकेर सारा बिस्तारामा गई राजीब सुतेको जस्तो गरिरहेको थियो।राजीबलाई उठाउदै औषधि खान भनि।राजीबले आफुलाई सम्हाल्दै भन्यो “नजादा हुन्न र”! उ चुपचाप भएर नजर बाहिरतिर डुलाउन थालि । एकछिनपछि भनि “सामान किनि सकेको छ।टिकटको पैसा तिरिसकेको छ।अनि सबैभन्दा मुख्य कुरा तिम्रो उपचार गर्नु छ।हाम्रा सन्तानलाई सुन्दर सुखको भबिष्य दिनु छ केहि समयको लागि त हो नि ।समय कटिहाल्छ बस तिमि आफ्नो ख्याल राख्नु, गाउँमा बुढा बाआमाको साथि बन्नु”।फेरि राजीबले भन्यो “तिमि कसरि यति निष्ठुरि हुनसक्छौ ? तिमिले सोचिकि छौ तिमि बिना म कसरि एक्लै बाच्छु होला भनेर”! उसले भनि “तिमिबिना म बाच्छु तिमिले कसरि सोच्यौ! तर बाच्नु पर्छ राजीब भोलिको लागि आजलाई आहुति दिनैपर्छ यहि तिम्रो र मेरो नियति हो अनि भाग्यले हाम्रो लागि तय गरेको आगमिक बाटो”। थाहा छैन आज कहाँबाट ऊ यति गहकिला र बजनदार शब्द बोलिरहेकि छे बस बोलिरहेकि छे अनि उसको यो बोलिको अगाडि राजीब चुपचाप हुन बाध्य भइरहेको छ।उसका कुरा सुन्दासुन्दै राजीब कतिबेला निदाई सकेछ उसले पत्तै पाईन।

माया त माया हो !

मलाई अझै याद छ तिमिले पहिलो पटक

मेरो नाममा कोरेको त्यो प्रेमपत्र

मलाई अझै याद छ तिमिले गरेको

त्यो पहिलो प्रेमिल म्यासेज,

समय प्रेमपत्र देखि प्रेमिल म्यासेज सम्म

बदलिए पनि

अह प्रेम बदलिएको छैन,

न बदलिेको छ, प्रेमको महिमा नै

किनकि माया त माया हो नि हैन र !!