पुरानो चुरा

  लामो समयको अन्तराला पछि ऊ आफ्नो गाउँ जादै थिई । गाँउसंगको खुशी, हावासंगको चञ्चलता अनि

अनगिन्ती यादहरु बोकेर वसन्तसँग वसन्तको बहाबमा उडेर ऊ गाउँ जादैथिइ । उसले बाटोमा धेरै कुराहरू सोचिसके कि गाउँमा यो गर्छु त्यो गर्छु कति कति ..... जसै जसै ऊ गाउँको नजिक नजिक पुग्दै जान्थी उसै उसै उसलाई आफ्नो बालपन याद आउदै जान्थ्यो । धारामा साना साना केटाकेटीको ताँती देख्दा उसलाई साथिहरुसँग कम्मरमा पानी बोक्दै गुनगुनादै हिडेको याद आइहाल्थ्यो । बनजङ्गलमा बाख्रा चराउदै, काफल टिप्दै गरेको ऊ खुब याद गर्थी । यस्तो लाग्थ्यो ऊ यादहरुसँगै आफ्नो बालापनका ती सुन्दर दिनहरुमा पुग्दैथी । 

   जसै ऊ गाउँ पुगि । गाउँमा त नयाँ बाटो बनेछ। पुरानो ढुङ्गे धारा  नयाँ सिमेन्टको धारामा बदलिएछ । साथिसंगीसँग खेलेको बनजङ्गल कहाँ हो कहाँ पुगेछ । हिजोआज गाउँमा केटाकेटीहरु साथिसंगीसंग भन्दा पनि बढी मोबाइलसँग रमाउन थालेका रहेछन् । यो सब देख्दा ऊ धेरै दुखी भएकी भई । 

  गाउँमा पहिलेको जस्तो गाउलेपन कहाँ थियो र गाउँ त शहर बन्ने धुनमा ब्यस्त थियो । गाउँको त्यो साधा र सरलपन अब कहाँ पाउनु । नयाँ पुस्तासँगै भित्रीदै गरेको बिकृती बोकेको आधुनिकपन जसमा सबै ब्यस्त देखिन्थे ।

  आफ्नो पुरानो गाउँ त्यहाँको सभ्यता त मानौ उसको कल्पनामा मात्र बाँकी थियो । ऊ अलमल थिई के यो उसको त्यही गाउँ हो जहाँ उसले आफ्नो जिन्दगीको सबैभन्दा सुन्दर समय बिताएकी थिई ?

    उसले चिनेका मान्छे धेरै कम थिए गाउँमा त्यसैले पनि ऊ गाउँका घरहरु हेरेर अलि पुरानो जस्तो लाग्ने घरमा केही दिनलाई बस्ने सोच बोकेर पुगेकी थिई । 

  घरमा बुढी आमा मात्र  थिन । उनका छोराछोरी धेरै पहिलो शहर हिडिसकेका रहेछन् । छोराछोरी, नातिनातिना भएर पनि ती बुढि आमा एक्लै भएको देख्दा उसलाई कस्तो कस्तो लाग्यो । अनि उसले केही दिन बुढी आमासँगै बस्ने सोच बनाई ।

   उसको केही दिनको बसाई बुढी आमाको लागि निकै खुशी बनि रहेको थियो । ती बुढी आमाको आँखामा खुशी प्रष्ट नजर आउथ्यो । ऊ सोच्थी उसका हजुरबुबा, हजुरआमा उसलाई यी दिनहरुमा देखेको भए कति खुशी हुनुहुन्थ्यो होला तर अब यो सम्भव कहाँ थियो र !  उसले आफ्नो सानै उमेरमा आफ्ना हजुरबाबा, हजुरआमा गुमाएकि थिए । हजुरबुबा हजुरआमा त अब उसकालागी मात्र रहर थिए । तर उसको केही दिनमा नै ती बुढिआमासँग गहिरो आत्मीयता बसेको थियो । ती बुढिआमाको आँचलमा उसले आफूले खोजेको जस्तो सकुन भेटिरहेकी थिई ।

   शहरको कोलाहल, घना मान्छेहरुको बस्ती दिन रातको कामबाट केही दिनलाई सकुनसहित बाँच्न ऊ शहरबाट बाहिरिएकी थिई । उसले गाउँ छोडेको ठ्याक्कै कति समय भयो त्यो त उसलाई पनि थाहा छैन । आफ्नो स्कुले जीवन पूरा गरेर उच्च शिक्षा हासिल गर्न र सुन्दर भविस्य बनाउनको लागि ऊ शहर भित्रीएकि थिई । 

   शहर पनि त कहाँ सजिलो थियो र उसको लागि आफ्ना सारा रहरहरु एकातिर पन्छाएर दिनरात नभनी उसले मेहनत गरेकी थिई । जिन्दगीको सफरमा जिन्दगीलाई दाउमा राखेर उसले आफ्नो आज निर्माण गरेकी थिई । 

   सङ्घर्षका ती कहालीलाग्दा दिनहरु आज सपना जस्ता लागे पनि ती साह्रै कठिन थिए । कति दिन उसले भोक प्यास केही नभनी दु:ख गरि, कति दिन काम नपाएर कामको खोजिमा भौतारी यी कुराको साक्षी त केवल समय मात्र छ । 

   उसलाई महसुस भएको कुरा- एउटा उमेरमा पुगेपछि हरेक केटि मान्छेलाई धेरै सोधिने सवाल हो “ बिहे कहिले गर्छौ ?” र उसले पनि उसका साथिहरुबाट चिनजानका आफन्तबाट यो सवालको सामना धेरै पटक गरेकी थिई । मान्छेहरु कति सजिल्यै यो सवाल उसलाई गरिदिन्थे तर उसलाई यसको जवाफ दिन साह्रै गाह्रो लाग्थ्यो । ऊ सोच्थी के उसले गरेको मिहेनत उसले गरेको सङ्घर्ष यहि सवालको सामना गर्नको लागि थियो त ।

   बितेका तीस वर्षलाई फर्किएर हेर्दा उसलाई आफ्नो जिन्दगीमा कहि कतै कसैको कमि महसुस भएको जस्तो लागेन । महसुस भएपनी उसले कसको नै साथ पाउने थिई र ! अनि उसलाई लाग्थ्यो जो उसको दु:खमा साथ हुन सकेनन्, ती उसलाई उसको सुखमा के काम ? मान्छेहरुलाई जोड्ने भनेको त दु:खले हैन र ! आत्मीयता अनि आफ्नोपनले हैन र ! कहाँ पाई उसले आफ्नोपन कसले राख्यो उसको आत्मीयताको मान । 

 

  त्यसैले पनि यी दिनहरुमा विवाह उसको मस्तिष्कबाट टाढाको कुरा थियो । अब त ऊ त्यसको बारेमा सोच्न पनि चाहन्थी ।

 

  बितिसकेको समय फर्केर आउदै तर त्यसैलाई पुन महसुस गर्न  सकिन्छ भनेर ऊ आफू जन्मिएको, आफू खेलेको, आफू पढेको गाउँ जाने सोच बनाएर गाउँ झरेकी थिइ । 

  गाउँ पुग्दा गाउँले काचुली फेरेको देखेर जति उसलाई खुशी लाग्यो त्यति नै आफ्नो बालपन बितेको ठाउँ उस्तै नपाउदा उसलाई दु:ख पनि लाग्यो । 

     ऊ ती सबै सबै ठाउँ पुगि जहाँ जहाँ उसको बालपन बितेको थियो । खेल्ने चौतारी, डुल्ने डाँडापाखा, बाख्रा चराइने बनजङ्गल पढेको स्कुल। स्कुलको नाम उहीँ थियो बस उहीँ थिएन स्कुलको स्वरुप, स्कुलको ड्रेस पनि फेरिएको रहेछ । उसको त्यतिबेलाको ड्रेस त्यो सेतो सल, सेतो सुरुवाल अनि शिरिशको फूल रंगको कुर्ता खुब मिस गरि । उसलाई आज पनि याद छ पारिजातको शिरिषको फूल उपन्यास अनि त्यो रंगको कुर्ता । त्यो कुर्ता उसलाई खुब मन पर्थ्यो त्यसैले उसले त्यो कुर्तालाई निकै समयसम्म खुब सम्मालेर राखेकी थिई किनकि जब जब ऊ त्यो कुर्तालाई  सुमसुमाउथी उ आफ्नो स्कुले जीवनमा पुग्थी र तिसँग जोडिएका यादमा घण्टौ रुमलिन्थी ।

   बिस्तारै गाउँमा उसको बसाइँ सकिदै थियो । ती बुढि आमालाई उसले आफूसँगै लैजान खुब चाहेकी थिइ तर ती आमा उसँग आउन मानिनन् । आखिर ती बुढी आमासँग भेटेको कति नै दिन भएको थियो र!  तर छुट्दा उनीहरू एकाअर्कालाई अंगालोमा बेरेर खुब रोएका थिए । ती बुढी आमाले उसलाई आफ्नो हातमा लगाई राखेको पुरानो चुरा उसको हातमा लगाइ दिएर भनिन् – “ यो मलाई मेरो आमाले दिएकी थिन अब मलाई यसको जरुरत छैन । यो तिमी आफ्नो हातमा लगाउनु यसलाई मेरो आशीर्वाद सम्झिनु ।”   उसले आफ्नो आँसु रोक्नै सकिन ...

 

  सायद उसको गाउँ आउनुको उदेश्य पूरा भएको थियो कि !

   ऊ आफ्नो बालपन बाँच्न गाउँ आएकी थिई तर उसले कहाँ सोचेकी थिइ उसलाई जिन्दगीको त्यो पलले पुन नयाँ जिन्दगी दिनेछ भनेर ! किनकि ऊ जिन्दगीबाट जिन्दगी उपहार पाएर फर्किदै थिई  ......

  उसले पर पुगेर फर्केर हेरि बुढी आमा ऊ गएको बाटो हेरेर उसलाई बिदाईका हातहरु हल्लाई रहेकी थिन ...