प्रीयतम, प्रेमपत्र कोर्न पाइन,यो नसोच्नु मैले तिमीलाई प्रेम गर्न छोडे। तिमीसंगको प्रेम सदा रहनेछ
पुजा बनेर, जुन प्रेमको अद्भुत सौर्न्दर्यलाई तिमीसंग महसुस गरे त्यो सम्पुर्ण प्रेम थियो किनकि त्यो प्रेम मात्र प्रेम थियो। प्रेम कहिल्यै सकिदैन, न प्रेमको रंग नै फिक्का पर्छ, आफूले गरेको प्रेम नपाउनु भनेको प्रेम सकिनु हैन किनकि उस्तै प्रेम सबैले कहाँ गर्न सक्छन् र जस्तो तिमीले गरेका हुन्छौ । जहाँ प्रेम छैन जस्तो लाग्छ त्यहाँ अझ गहिरिएर प्रेम भेटिन्छ, जोसँग प्रेम गर्दिन भनेर सोचिन्छ उसैसंग अझ टुटेर प्रेम भइदिन्छ ..तिमीसँगको प्रेममा हो मैले प्रेमिकासम्मको सफर तय गरेको, प्रेमको शौन्दर्यतालाई अझ नजीकबाट अनुभुती गरेको मैले शब्दहरु लेखेको जस्तै प्रेमलाई बाँचेको साँच्चै प्रीयतम म यो प्रेमको आभारी छु, जहाँ मैले तिम्रो साथ पाए .. प्रेमको मीठो आभास पाए ।
तिमी प्रेमलाई शब्दमा परिभाषित कहिल्यै नगर्नु बरु प्रेमलाई बाँच्दै जानू तिम्रा शब्दहरूमा जस्तै प्रेमलाई अनुभुत गर्दै र गराउदै जानू, तर याद राख्नु तिमीले गरेको प्रेमले पनि तिमीसँग एकदिन मूल्य माग्नेछ त्यसैले तिमी प्रेमलाई अनमोल बनाउनु, कहि कतै तिमीसँग नजर जुधेछ भने तिमीभित्र बाँच्दै गरेको प्रेम महसुस गर्न पाउ यहि प्रेमको उपहार हुनेछ मेरो लागि ।
मान्छेहरु सिउदोको सिंदुरमा प्रेम खोज्छन्, लगनको चुरा पोतेमा विश्वास खोज्छन् । रातो सारिमा प्रेमको कोमल फूलको सपना देख्छन् । तर कहाँ सजिलो छ र श्रीमती बने जस्तो सजिलो प्रेमिका बन्न ।
संसारमा कयौंले गरे होलान प्रेम तर किन दुनियाँ राधालाई मात्र प्रेमिका मानेर पुजा गर्छ । मलाई श्रीमती बनेर जिन्दगी साट्नुमा कहिल्यै मोह भएन जति तिम्री प्रेमिका बनेर प्रेमलाई बाँच्नुमा मोह रहयो । बिहेले श्रीमतीलाई प्रेमिकाको अधिकार दिन्छ भनेर खै किन हो मेरो मन मान्नलाई तयार नै भएन । तिमीले हाम्रो प्रेममा प्रेमलाई कुन उचाइमा राखेर बुझेयौ त्यो तिम्रो कुरा हो तर तिमीले नछोएर छोएका यी परेली, यी अधरमा म तिमीलाई सधैं सधैं महसुस गरिरहनेछु ।
अब दिनहरुमा भेटहरु, बातहरु मरेर जानेछन् र सुरु हुनेछ मौनताको शिलशिला ... तिमीलाई छोएको बतासले मलाई छुनेछ, मलाई छोएको घामले तिमीलाई ताप दिनेछ यसरी चल्नेछन् हाम्रा सम्बादहरु । मनले मनैमन तिम्रो आव्हान गर्नेछ र मनैमन तिमीलाई बिदाई गर्नेछ । अब अंकमाल शून्यतामा हराएर जानेछ र सुरु हुनेछ एकाअर्काको एहिसासलाई आभास गर्ने शिलशिला ..
अब अस्तित्वमा शरीर हैन मन रहेनछ । अब हावा देखिन थाल्नेछ, घाम बात गर्न थाल्नेछ नदि प्रेमको गीत गुनगुनाउन थल्नेछ । र यसरी सुरु हुनेछ तिम्रो र मेरो प्रेमको संसार जहाँ म मात्र प्रेमिका रहनेछु र तिमी मेरो प्रेमी । संसारले प्रेमको मञ्जिल नै विवाह बनाइ दिएको छ र यसैमा अझिएका छन् संसारका धेरै प्रेमी प्रेमिकाहरु । विवाहको बन्धनमा बाधेर किन प्रेमको गरिमामा खलल पुर्याउन खोज्छन् होला मान्छेहरु कमसेकम मान्छेलाई प्रेमको आभास त गर्न दिनु प्रेमलाई मनदेखी बाँच्न त दिनु । किन मान्छेहरु मान्छेबाट प्रेमलाई अलग गराइदिन्छन् होला ।
कहिलेकाही सोच्दासोच्दै कल्पनाको संसारमा हराउन पुग्छु जहाँ रंग भर्दा भर्दै एक्कासि चित्र नै हराएको जस्तो हुन्छ, यस्तो खाली मानौ त्यहाँ पहिले केही कोरिएकै थिएन। हातभरीका कासका भाडा एक्कासि हातबाट छुटेर भुइँमा पुग्दा काचमा बदलिएर झर्यामझुरुम टुट्न पुग्छन् मन चिसो हुन्छ, हिजोसम्म प्रेमको सौर्न्दर्यमा बाँचिरहेको मन एक्कासि खाली खाली हुन्छ, एकपल अघिसम्म बहार छरिरहेको वसन्त एकैपलमा शिशिरको उजाडपनमा बदलिदिन्छ .. त्यतिबेला म शुन्यतामा पुग्छु चारैतिर अन्धकार हुन्छ म हाम्रो प्रेमलाई पुकारन पुग्छु । अचानक कल्पनबाट बिउझिन्छु, अनि कल्पना रहेछ सम्झेर मन शान्त हुन्छ ।
शरिरको अस्तित्वलाई एकातिर छोडेर सम्पुर्ण मनको संसारमा तिमीसहित समाहित हुने चाहना नभएको हैन । तर तिमीले शरिरको साथ रोजिरदा म तिम्रो साथ रहिरहन सकिन । मलाई प्रेमिका हुनुमा जुन सकुन छ सायद श्रीमती भएर मैले पाउदिनथे होला । प्रेमलाई भगवान मान्नेहरुको लागि मन नै काफी छ एकपलको प्रेम नै काफी छ प्रेमको दुनियाँमा बाँकी कुरा गौण हुन शून्य हुन ।
No comments:
Post a Comment