मार्च ८ : हर्ष कि बिस्मात
कलार जेट्लिन बाट सुरु भएको महिला आन्दोलनले करिब १०८ बर्ष पुरागरेको छ र पहिलेका बर्ष जस्तै यो बर्ष पनि १०८ औ महिला श्रमिक दिबस मनाउनको लागि शहरका ठुला ठुला होटेलका सेमिनार हलहरु बुक भइसकेका छन। एकातिर सहरका ज्ञानि सज्जन र भ्रदभलादमि भनिएका अधिकारकर्मीहरु गोष्ठी गरि अनि महंगो बिल तिरि पिछडिएका महिलाहरुको नाममा महिला श्रमिक दिबस मनाएको भनेर गम्मक पर्छन तर उता तीनै हुम्ला, जुम्ला ,कालिकोट अनि डोल्पा दार्चुलाका महिलाहरु जसको नाममा यहाँ यति ठुलो कार्यक्रम गरिन्छ। उनिहरु स्वयमलाई नै यसको बारेमा न जानकारी हुन्छ, न नारी दिबस के हो भन्ने कुरा नै थाहा हुन्छ ।
मार्च ८ के कोठाका चारदिबारीमा सेमिनार र गोष्ठी गरेर पूरा हुने यति सानो र कम्जोर बिषय हो । बर्षौ देखि महिला मुक्ति र महिला आन्दोलनको बिषयलाई लिएर ठुला ठुला घटनाहरु घटेका छन र घट्दैछन तिनको सार्थकता के यस्तै सेमिनार र गोष्ठीको भरमा पूरा हुन्छन् त ।आज यस्ता सवाल सबैका मन उठिरहेका छन् र उठ्नु स्वाभाविक पनि हो । अनि महिलालाई अधिकार दिने नाममा पनि राज्यले महिलाको प्रति मीठो उपहास गरे झै लाग्छ। हामिले देखेकै छौ, राज्यको प्रतिनिधि सभा देखि लिएर गाउँपालिकाको मुख्य पदहरुमा महिला मात्र सोपिसको रुपमा देखिएका छन अझ भनै देखाइएका छन र महिलालाई प्रयोग पनि त्यसरी नै गरिएको छ । तर राज्य हामिले महिलालाई अधिकार दियौ भन्दै जोड जोडले नारा लगाउदै र आवाज ठूलो पार्दै आफैमा गमक्क परेर बसेको छ जुन हास्यास्मक लाग्छ।
महिलामुत्तिको आन्दोलन लडेर आएका र लडिरहेका धेरै महिलाहरुलाई देखेकी छु मैले तर उनीहरु वैवाहित सम्बन्धमा गासिएपछी एकाएक हराएका छ्न् र भएका छन गुमनाम ।कहाँ जान्छन् ती महिला किन हुन्छन् ती त्यसरी गुमनाम के कहिल्यै हामिले गम्भीर रुपमा सोचेका छौ ? अझ मार्च महिनालाई नै नारिको महिना मान्ने र यसैका मुद्दालाई केन्द्रबिन्दुमा राखेर काम गर्ने भनिन्छ। के अब महिलाका मुद्दा उठाउन हामिले मार्च महिना नै कुर्नु पर्ने हो यदि हो भने खै त्यो सदियौ देखि लड्दै आएको लडाइको औचित्य अनि हामिले हासिल गरेको उपलब्धिको सार्थकता।
हामिले नेपाली समाजलाई गहनता पुर्बक अध्ययन गरेयौ भने थाहा पाउछौ ।आज पनि महिलालाई घर देखि आगन सम्म निस्कन छोरिलाई बाबुको,श्रीमतीलाई श्रीमानको अनि आमालाई छोराको अनुमति चाहिन्छ ।अनि खै कहाँ छन महिला स्वतन्त्र,अनि कहाँ छ महिलाको स्वतन्त्रतापुर्बक बान्च पाउने हक र अधिकार । भन्दा त भन्यो राज्यले पारीश्रमिक आयमा १० प्रतिशत र औद्योगिक आयकरमा ३३ प्रतिशत छुने दिने,उद्योग दर्ता(३५प्रतिशत),सम्पत्ति पेटेन्ट २० प्रतिशत कर छुट,घरजग्गा रजिस्ट्रेसन दस्तुरमा छुट । तर के साच्चै ती लागू भएका छन त ब्यवहारमा के यति नै यथेष्ट छन सशत्तिकरणका लागि ?
अनि अर्कोतिर दिनानुदिन बढै गएको छोरी भुण हत्या,जसलाई समाजका बुझेका र पढेलेखेका भनेका ब्यक्तिले नै राम्रोसँग अभ्यास गरिरहेका छन यस्तो समाचार दिनहु पढिरहदा र सुनिरहदा दिक्क लाग्छ अनि मनमा प्रश्न उठ्छ न त गर्भमा ,न त यो समाजमा नै आखिर कहाँ छन् महिला सुरक्षित ।महिला आन्दोलनको नारा चर्काउदै गर्दा,महिलाका मुद्दा सडकदेखि सदन सम्म पुराउदा पुराउदा हामी महिला स्वयम् मेटिन्छौ होला एकदिन तर अह यो पितृसत्ताको जरा गाडेको समाजले पितृसत्ताको घुम्टो ओढेर बसेका समाजका टाउकेहरुले हाम्रो कुरालाई कहिल्यै पनि गम्भीरतापुर्बक लिने छैन । र यसै बिषयलाई लिएर एकदिन संसारमा सिरियामा जस्तै महिला पुरुषबिच भयङ्कर द्वन्द्व सिर्जना न होला भन्न सकिदैन ।
No comments:
Post a Comment