रहरहरुको अवसान

तिमीसंग अङ्गालोमा 

बेरिएर रुने रहर

रातभरि सङ्घर्षका

तितामिठा क्षणहरु साट्ने रहर 

तिम्रो काखमा शिर राखेर पोखिने रहर,

यो बाध्यताले बाधेको शहरमा

तिमीलाई सम्झेर मुस्कुराएको क्षण

हार्दा हार्दै पनि जीतको अनुभूति 

संगालेको पल

भिडमा एक्लिनु, रुनु 

अनि सम्मालिनुको खुशी 

सपनाहरु छुट्नुको दु:ख

आफ्नाहरु हराउनुको पीडा 

अनि आफ्नै रहरहरुको चिता सजाउनुको

त्यो कहालिलग्दो समय,

हरेक कुरा सुनाउन मन थियो तिमीलाई

तर तिमी यसरी पराइ भयौकि

मेरा सबै सबै रहर, रहर नै भए

यी रहरमा नै 

सिमित भएका रहरहरुलाई 

आफ्नो आँचलभरी समेटेर 

म तिम्रो आगनबाट 

कहि पर निस्किसकेछु

अब मलाई 

तिम्रो त्यो आगनमा  टेक्न पटक्कै मन छैन

हो मलाई 

तिमीसंग फेरि कहिल्यै भेट्न मन छैन ।।