छोरी आफ्नो लडाइँ अब तिमी आफै लड्नु

प्रेमको फूल फक्रदै गरेको 

पूर्व सन्ध्या भनू या 

कोपिलासरी निमोठि रहेका कलिला नानीहरुको कालो रात

 

साच्चै के भनू यो समयमा 

थाहा छैन मलाई म नि:शब्द छु

 

जति आज प्रेमको बगैंचामा गुलाफहरु भेटिदैन्न्,

त्यहाँ भन्दा कयौं बढि समाजमा

वासना र हबसको बीष बोकेर हिड्ने ब्वाँसाहरु भेटिन्छन्

कामुकता भिरेर कलिला नानी को शरिरमा क्याक्टस रोप्ने भेटिन्छन् 

 

एकातिर 

एक थुङ्गा फूल, एक झोका पवनसँग                                    

फेब्रुअरीको प्रेमील मौसमसँगै चलिरहेको छ                                    

प्रेम सप्ताह ..प्रेम महिना चलिरहेको छ

अर्कोतिर रित्तीरहेको छ आमाको काख

वर्षिरहेका छन् आमा आँखा  

 

दोषिहरु को हुन अहिलेसम्म थाहा छैन

यहाँ सबैले चिच्याए, नागरिक समाज, महिला सरोकारवालाहरु 

तर अह सुनेन सरकारले अझ देखेन कानूनले 

किनकि कानून अन्धो छ, सरकार बहिरो छ

 

कठै! प्रेमको नाममा कति छोरीहरु रम्दै होलान् 

प्रेमको साझ अझ कति छोरीहरु लुटिने होलान् 

 

भो प्रेम नगर कसरी भनु 

फेरि प्रेममा लुटिन हरकोही चाहन्छन् 

 

तर दुखको कुरा यो छ कि 

गुलाफका फूलमा कहाँ फक्रन्छ र विश्वास                                       

चक्लेटले कहाँ बन्छ र जिन्दगी मिठो 

 

यहाँ त प्रेम कै मापनमा लुटिन्छन् छोरीहरु 

यहाँ सत्ताको खेलमा नै दबाइन्छन् अपराधहरु 

 

त्यसैले छोरी अब तिमी गुलाफ हैन, क्याक्टस बन्नु

हातमा फूल हैन काडाँ बोक्नु,                                                                                                 

अब तिमी तिम्रो कवज आफै बन्नु

तिमी सीता हैन अब द्रोपती बन्नु, 

छोरी आफ्नो लडाइँ अब तिमी आफै लड्नु ।।